۸ مرداد روز به یاد ماندنی
بالاخره این روز هم رسید.
ببخشید که کمی دیر اومدم.
عکس نداشتم.
عکسای خودم سوخت.
عکسای یه خبرنگار هنوز به دستم نرسیده.
مراسم زیبایی بود. سالن هم پرجمعیت!
شروع مراسم با قرآن و سرود جمهوری اسلامی و
یه آنونس بسیار زیبا که دوست هنرمندم
مصطفی توفیقی، مفتکی ساخته بود، شروع شد.
بعدشم سردار موسوی صحبت کردند. سرداری که تا پایان
برنامه يعني ساعت ۶ عصر در كاشان بود.
بعدشم سرتیپ رجایی صحبت کردند.
از گرمای خوزستان و تحمل بچه های جنگ در اون
زمان گفتند.
بعدشم پذیرایی...
قسمت بعد نقد داستان ها بود. بچه ها یکی یکی
داستان هاشون رو خوندند ، حضار هم نقد کردند.
بعد همه رفتیم هتل گلستان قمصر،محل اقامت بچه ها.
ناهار خوردیم و گپ زدیم و ساعت چهار برگشتیم به
سالن محل برگزاري جشنواره
و سپس
آقای حیدر عنایتی یه سخنرانی داشتند به نام داستان
کوتاهِ کوتاه و
اثرات اجتماعی آن.
نوبت رسید به رونمایی کتاب:
.
و بعد از آن شهردار یه کلاس مهم برای من گذاشت و
کلی در مورد جشنواره و حمایت از من صحبت کرد.
منم دیگه!
داوران جناب آقايان احمد غلامي و
عليرضا محمودي ايرانمهر بودند
نوبت رسید به اهدای جوایز .
می خواین ببینین؟
جوایز به این برگزیدگان و تقدیر شدگان داده شد
مقام اول
معظمه سروی از قائم شهر با داستان "عکس"
مقام دوم
مرجان ریاحی از اصفهان با داستان "موزه صلح"
مقام سوم
ملیکا امیری از بجنورد با داستان "باران"
تقدیر شدگان
مهیندخت حسنی زاده از تهران با داستان "جای خالی"
علم ناز حسن زاده از دانمارک با داستان "لاکی روی پایه حجله"
وحید سلطان زاده چایکندی از تبریز با داستان "شهید"
امید فرهمند نژاد از تهران با داستان "دکه چهار برادران"
فریبا حاج دایی از کرمانشاه با داستان "یک ماسک"
سید امین موسوی زاده از تهران با داستان "تا..."
فاطمه موسوی از ملایر با داستان "صلیب"
اینم چند تا عکس از اهدای جوایز:
خب این چندتا عکس موند واسه م.
راستی من کجام؟!
نرفتم جایزه بدم! چون ...
در پایان مقدمه ی کتاب جشنواره رو خوندم.
و همه چيز با زيبايي تمام گذشت
و
حالا خيلي دلم تنگه واسه مهموناي بي اندازه
فهيم و با شعورم
كه مهربوني و رفتارشون عينهو زيباترين
لحظه هاي داستاني بود.
کتاب جشنواره منتشر شد
خیلی خوشگل و شیکه
به خوشگلی این گل
قیمتش ۲۸۰۰،واسه تون تخفيف مي گيرم
اگه دوست دارید با این شماره تماس بگیرید
و کتاب رو خریداری کنید
۰۳۶۱۴۴۵۴۵۱۳
اسم ناشر: انتشارات مرسل
اما من اینجا:
اسمش رو بعد از مراسم مي گم
شكلش رو هم اون موقع نشون مي دم
آخه رونمايي كتاب داريم
یه سلام
مجوز کتاب جشنواره داده شد
و
رفت برای چاپ
تمام آثار منتشر شده در دو وبلاگ جشنواره
زینت بخش این کتابه
یه خبر
دوست گرامی ام شهید شد
جانباز حسن شکاری
کسی که هر وقت داستانی می نوشتم
با فضایی که هرگز ندیدم
واسه رفع سوتی هایی که یه وقت ندم
داستان رو می گرفت
می برد خونه، بعدش زنگ می زد
یه عالمه ایراد می گرفت
دست آخر باهم دعوامون می شد
بعدش زنگ می زد، آشتی می کرد
ونهایتا جفتمان متقاعدمی شدیم.
اون همیشه واسه م دعا مي كرد.
دستاش رو می برد بالا، دعا می کرد
هر سفر زیارتی می رفت زنگ می زد
که:
«واسه ت نماز خووندم، دو ركعت
گفتم حالا كه اين نسرين هواي
جنگي نويسي داره، موفقش كن
سر بلندش كن.»
اون رو در اتوبوس شكاركردم
نشستيم گپ زديم واز اون موقع
اون شد به قول خودش:
رياست امور رفع سوتي هاي نوشته هاي
جنگي من
يه سلام
يه عالم احترام
به شما كه با ارسال اثر خود به جشنواره اعتبار بخشيديد
نتایج داوری دستمه
برای ۳ برگزیده و ۴ تقدیری و۳ اثری که
به عنوان داستان قابل اعتنا معرفی شدند
یک ماه به روز مراسم کوچک
اماپراهمیت و دوستانه ایمیل تبریک زده می شه
وسپس واسه ۷ نفردعوتنامه ارسال می شه
و حالا
به شما خبر می دم که کتاب جشنواره رفت واسه مجوز چاپ
و در این روز بارونی خیلی قشنگ می نویسم
که:
از ميان 510 اثر
از داخل و خارج ازكشور 108 داستان رو فرستادم روي وبلاگها
بفرماييد و
با هم آشنا بشيد:
داستان شماره 1
اوهمچنان می دود آرمان معراجی-تنکابن
داستان شماره ۲
سقا زهرا رسول زاده-کاشان
داستان شماره ۳
ده دقیقه به یازده شب بیژن کیا- شیراز
داستان شماره ۴
آن شب که باران آمد موسی خسروی مقدم-تهران
داستان شماره ۵
داستان نا تمام حمید رضا اکبری(شروه)- اهواز
داستان شماره ۶
قهرمان سیما طایفه رمضانلو-دانمارک
داستان شماره ۷
سوره یوسف میر شمس الدین فلاح هاشمی-تهران
داستان شماره ۸
آرزو یاسر سجادی فر-گرگان
داستان شماره ۹
خوبها و بدها ناصر ساجدی-ارومیه
داستان شماره ۱۰
مسافر فرزاد سیفی زاده-کرج
داستان شماره ۱۱
خط مقدم سمیه محمد قلی-تهران
داستان شماره ۱۲
دکه چهار برادران امید فرهمند نژاد-تهران
داستان شماره ۱۳
خاطره جنگ محمد قادر پور-خنج
داستان شماره ۱۴
ساعت ۷ سامان بهار وندی-خرم آباد
داستان شماره ۱۵
دشمن لگد می زد مهدی عباسی-کرج
داستان شماره ۱۶
آلبوم رضوان نیلی پور-اصفهان
داستان شماره ۱۷
اینجا هستم مرجان درودی-آبادان
داستان شماره ۱۸
آخرین دیدار محمد اعمی-مشهد
داستان شماره ۱۹
یک ماسک فریبا حاج دایی-کرمانشاه
داستان شماره ۲۰
سرباز -بچه دکتر انوشه پارسا-اسپانیا
داستان شماره ۲۱
فقط کنارم بمان بتول سید حیدری-اصفهان
داستان شماره ۲۲
فندک توحید حسن زاده-سلماس
داستان شماره ۲۳
شاخه های پونه مثل یک ماهی سیاه بزرگ عبدالله چایانی-همدان
داستان شماره ۲۴
لاکی روی پایه حجله علم ناز حسن زاده-دانمارک
داستان شماره ۲۵
قطعنامه محمد مبینی-قم
داستان شماره ۲۶
عکس معظمه سروی-قائمشهر
داستان شماره ۲۷
گریه نکن ننه کبوتر!بارن می بارد رسول رستمی-قائمشهر
داستان شماره ۲۸
بدون عنوان جواد صابر-قائمشهر
داستان شماره ۲۹
نامه سمیه زکی تبار-بابلسر
داستان شماره ۳۰
مادر معصومه سادات میر ابوطالبی-قم
داستان شماره ۳۱
سامانه ۱۳۷ بفرمایید میلاد ظریف-شیراز
داستان شماره ۳۲
مثل سرو مونا اسکندری-همدان
داستان شماره ۳۳
مادر سیما طاهر کرد-اصفهان
داستان شماره ۳۴
پرنده های پدرام علی روات زاده-اهواز
داستان شماره ۳۵
کفشهایش عبدالرحمن یحیوی-تهران
داستان شماره ۳۶
پدرت بمیرد حمزه کاظمی-ساری
داستان شماره ۳۷
گاهی همه تشنه اند تکتم توسلی-تهران
داستان شماره ۳۸
عامو غلامرضا شیری-ایذه
داستان شماره ۳۹
سایه مهدی راجی-قائمشهر
داستان شماره ۴۰
باز هم سیب داری محمد علی خبیر-کرج
داستان شماره ۴۱
یحیی خسرو عباسی-کرج
داستان شماره ۴۲
بخواب ستاره من زهرا سپه کار-اصفهان
داستان شماره ۴۳
برای تو زینب قهرمانی-زنجان
داستان شماره ۴۴
باور سارا مقدم-کرج
داستان شماره ۴۵
تقدیر فاطمه دهقان نیری-کرج
داستان شماره ۴۶
شانه به شانه معصومه صادقی-کرج
داستان شماره ۴۷
شاید عشق مریم بذر افشان-کرج
داستان شماره ۴۸
نمی خوام اینجا باشم علیرضا مشکین-دبی
داستان شماره ۴۹
امضا نفیسه علمی نیک-بجنورد
داستان شماره ۵۰
جایی برای او نبود نیلو فر مالک-تهران
داستان شماره ۵۱
آشیانه در مه مهشاد لسانی-تهران
داستان شماره ۵۲
انتظار مهین سمواتی-همدان
داستان شماره ۵۳
باران ملیکا امیری-بجنورد
داستان شماره ۵۴
قطار سوت می کشد علیرضا کریمی-شیراز
داستان شماره ۵۵
بادام تلخ پریا ولایتی-کرج
داستان شماره ۵۶
اثر یک مفقودالاثر اتابک اصغری-تهران
داستان شماره ۵۷
سلاخ خانه شماره ۶ کرم نائب پور-تبریز
داستان شماره ۵۸
وقف ؟ علی سلیمانی-همدان
داستان شماره ۵۹
تا..... سید امین موسوی زاده-تهران
داستان شماره ۶۰
مغزی که به چرخهای یک تانک چسبیده محمد حسین جدیری نژاد-همدان
داستان شماره ۶۱
شهید وحید سلطان زاده چایکندی-تبریز
داستان شماره ۶۲
دعای برق آسا داوود میرزا بیگی-کاشان
داستان شماره ۶۳
حمله دشمن مسعود احمدی-تهران
داستان شماره ۶۴
فرمانده ایمان چیت ساز-اهواز
داستان شماره ۶۵
زشت مثل جنگ زیبا مثل جنگ جواد افهمی-تهران
داستان شماره ۶۶
بیدار شو سمیه حسن زاده دیزچی-تهران
داستان شماره ۶۷
پلاک حمید رضا حسن درویش-تهران
داستان شماره ۶۸
کعبه اعظم سعادت-تهران
داستان شماره ۶۹
متهم ها نسرین دهقان نژاد-اصفهان
داستان شماره ۷۰
شب بخیر صبح مجید سید بن خراسانی-ملایر
داستان شماره ۷۱
همه مردها رفته بودند محمد رضا سبزواری جوزانی-ملایر
داستان شماره ۷۲
فقط یک کلام گفت محمد حسن ابو حمزه-تهران
داستان شماره ۷۳
لیلی مجنون پروین برهان شهرضائی-شهرضا
داستان شماره ۷۴
جای خالی مهیندخت حسنی زاده-تهران
داستان شماره ۷۵
آخرین ترفند مسعود امیری پور-کرمانشاه
داستان شماره ۷۶
گوش ماهی معصومه حامی دوست-رشت
داستان شماره ۷۷
چسب لرزان پریسا کرمی-زنجان
داستان شماره ۷۸
سوال دوم سیده لیلا میر عیسی خانی-زنجان
بقیه اسامی در وبلاگ شماره ۲
مثل بقیه داستانها
یه سلام و یه تبریک اگر چه کمی دیر
به یاد شهدایی که هنوز می آیند
و
به یاد جانبازان و مجروحانی که غریب و گاه بسیار بی سر و صدا در خانه ها
یا بیمارستانها با جراحت جنگ مبارزه می کنند
و
به احترام ادبیات پایداری که شاخه ایست در ادبیات جهان
فرا خوان دومین جشنواره را در نیمه دی ماه ۱۳۸۷ در این وبلاگ زدم که
با استقبال جالبي روبروشد.
تا پایان مهلت که آخر اسفند ۱۳۸۷ بود ۵۱۰ اثر به ايميل جشنواره رسيد كه ۱۰۸
اثر را انتخاب كردم ودر اين وبلاگ وشماره ۲ آن منتشر كردم.
حالا لازمه كه بي نهايت به اندازه تمام دنيا
تشكر كنم
از
۱:سردار سيد احمد موسوي
رياست بنياد حفظ آثار و ارزشهاي دفاع مقدس استان اصفهان
و
معاون انتشارات مهربون ايشان
جناب سرهنگ حسينعلي محمدي
كه مثل نخستين جشنواره
اسپانسري هدايا را به عهده گرفتند و به وظيفه خود
كه
حمايت از افراديه كه در اين راه قدم مي زنند
عمل كردند
۲:جناب حجت الاسلام یاری پور
معاونت فرهنگی سازمان بنیاد شهید و امور ایثار گران استان اصفهان
که اسپانسر هزینه داوری شدند مثل نخستین دوره
۳: انتشارات مرسل ناشرفعال و بر گزیده کشوری
که خود
با رغبت زیاد پیشنهاد دادند که سرمایه گذاری
و
هزینه و چاپ کتاب سهم ایشون باشه
یه دنیا سپاس ويژه
آقای پور مدنی
و
۴ : جناب سر هنگ ناييني
فرمانده محترم سپاه كاشان
براي اهداي ۱۰۰هزار تومان
و
۵:رياست محترم دانشگاه علوم پزشكي
و خدمات بهداشتي درماني كاشان
جناب آقاي دكتر نيكبخت
براي اهداي ۲۰۰ هزارتومان
و
۶:شهردار محترم کاشان
جناب آقای مهندس سعید زین ساز
برای در اختیار گذاشتن هتل گلستان قمصر
و
۷:مسول محترم حوزه هنری کاشان
جناب آقای مهندس قنبری
براي اهداي ۲۰۰ هزار تومان
و
یه تشکر ویژه
از
ستادم
دستهام، پاهام، و چشم هام و گوشهام
كه اين دو تا آخري ُ،عجيب چيزايي ديد، شنيد.
مهم نيست، اصلا
آخه كار واسه جنگ ۸ ساله مونه
مگه نه؟
هزاران سپاس
از آنهايي كه در خبر رساني ياري ام كرده و مي كنند مثل ايرنا و ايسنا و
فارس و اغلب روزنامه ها
و
سايتهايي مثل کانون ادبیات ایران ، آدم برفي ها ، هفتان
و
بلاگهاي مختلف مثل خبرگزاري انجمن چوك و ....
و
http://www.khashai.blogfa.com/
تقديم به همه تون
داستان شماره 1
عدد يك با صداي گلوله آميخته مي شود. همه با شتاب مي دوند. او در رديف
پاياني جاي دارد. او هم مي دود. هيچ كس پشت سرش نيست. نمي تواند نفر يكم را
ببيند. به دويدن ادامه مي دهد. همچنان اميد دارد. از يك نفر جلو مي زند.
الان يك نفر او را دنبال مي كند و او لشكري را. همچنان مي دود. همه نفس نفس
ميزنند. احساس ميكند كه صداي نفس هاي پشت سرش خيلي بلندتر است. بله درست فهميده است. تنها سه نفر در جلوي او مي دوند. احساس مي كند نفس هاي دوندگان پشت سر همچون نسيمي ملايم، يا بادي تند او را به جلو هل مي دهد.
ديگر هيچ كس جلويش نيست. سرعتش ثانيه به ثانيه و لحظه به لحظه افزوده
مي شود. مانند يوزپلنگي گرسنه دنبال آهو مي دود. اما ديگر آهويي در جلويش
نيست. از همه ي دوندگان جلو زده. همچون آهويي تيزپاي از يوزپلنگاني كه
هيچ گاه به او نخواهند رسيد فرار مي كند.
كم كم خط پايان را از دور مي بيند. همچنان مي دود. يك گام مانده تا خط
پايان كه احساس مي كند نيرويي بازدارنده او را در بر مي گيرد. ناگهان از
خواب مي پرد. اتاق تاريك است. در روشنايي اندكي كه از چراغ هاي بلند قامت
كوچه راه به داخل خانه يافته اند به ساعتش نگاه مي كند. ساعت دو و سي و
هفت دقيقه است و او روي ويلچر خوابش برده بود.
داستان شماره 2
شیرآب را بست دستانش می سوخت .لباسها را آورد توی حیاط بند پر بود از لباسهای زیر مردانه.از پنجره ی حیاط نگاهش کرد.هنوز بی صدا به لیوان آب خیره بود.ابوالفضل آمد توی اتاق جلوی آیینه ایستاد.فکر کرد:چقدر بهش میاد!لکه های قرمز کفن دلش را لرزاند.--مادر !مراقبش باش.ویلچرشو گذاشتم لب پله ها..قرصاشو بردار نکنه مثه پارسال...
--باشه مامان!هواشو دارم...
فریادش توی اتاق پیچید:دارن میان ...نزدیک خاکریزن......
قربون لب تشنه ات ..آب میخوای برادر؟..
آستین خالی اش را تکان می داد.فریاد می زد:بلند بگو فدای لب تشنه ات یا حسین...از لبش بخور دیگه!...کم بخور به بقیه هم برسه!!آب...آب؟...
لبانش خشک شده بود
--کوزه روبرداشتی؟
-آره مادر من!چند بار میپرسی؟
زیر بغلش را گرفت.نشاندش.هنوز بیقرار بود.آرام جای خالی دستانش را بوسید وپیشانی پسرش را.کوزه را گذاشت توی بغلش.حالا دیگر آرام می شد.و...با نگاهش کوچه ی خالی را قاب گرفت.
داستان شماره 3
داروخانه هنوز خلوت نشده بود. بیرون باران سرد پائیزی بی وقفه می بارید. مرد قبض دارو را به متصدی صندوق داد. اسکناس ها را شمرد و روی پیشخوان گذاشت. صندوقدار قبض را مهر کرد. مرد از میان آن هائی که پشت سرش صف بسته بودند گذشت و خودش را به محل دریافت دارو رساند. زنی که روپوش سفید به تن داشت قبل از تحویل داروها نگاهی به نسخه انداخت و گفت : بیمارتون سل داره؟
مرد : نه .. شیمیائی شده
زن در حالی که دارو ها را چک می کرد گفت: اینا زود می میرن هم خودشون راحت می شن هم اطرافیانشون
مرد لبخند زد و چیزی نگفت.زن ادامه داد: جنگ همینه دیگه خودش تموم می شه بدبختی و نکبتش می مونه
تلفن همراه مرد به صدا در آمد .
مرد: بله ؟
زن زیر چشمی مراقب مرد بود.
مرد: سلام دخترم .. تو چرا نخوابیدی ؟ .. چی ؟ خب نه من دارم بر می گردم خونه.. آره دکترا گفتن این دفعه می تونم بیام خونه ..باشه اگه باز بود حتما" برات می خرم .. اون صورتی رنگه دیگه ؟ باشه .. نه زودی میام. دارم دواهام رو می گیرم .. بای بای عروسکم..
رو به زن کرد و گفت : می تونم دواها رو ببرم ؟
زن اما ساکت بود و خیره مرد را نگاه می کرد ..نگاه می کرد ..نگاه
داستان شماره 4
- « چقدر به اين باغچه ها آب مي دي؟ »
روي گلهاي سرخ باغچه كه آب ريختم انگار سينه ام سوخت و لباس خاكي ها دور وبرم رو گرفتند و علي اشك مي ريخت و صدا مي زد:« چي شده؟ »
انگشتم را به دهانم بردم.و به زهرا و بچه اي كه در بغلش بود نگاه كردم.تيغ كوچك گل سرخ رفته بود توي انگشتم.
- «اينقدر با اون انار ور نرو ببين پيراهنتو چكار كردي؟ »
رنگ سرخ تمام پيراهنم را گرفته بود و سينه ام بيشتر مي سوخت و خودم را در آمبولانس ديدم با چشمان خيس انگار زل زده بود به من علي و داد مي زد:« كمك كنيد... كمك كنيد ... »
- « مرد ! چرا اينقدر زير بارون وايسادي ؟ سرما مي خوري بيا تو خونه »
برگشتم به طرف صدا. چشمانم تار مي ديد و آسمان سياه بود ومن چقدر خوابم مي آمد.چشم هايم را بستم و سبك شدم.
داستان شماره 5
شب هجوم آورده بود و سكوت بختك بود. فردا بايد با مادر مي رفتيم. از ايوان نگاهي به مادر دادم، توي اتاق روي جايش چشم به نقطهاي مانده بود، تكيده با زلفهايي سپيد و دستهايي استخواني. بلند شدم و به اتاق پدر رفتم. از لاي كتابها دفتر داستاني را كه هنوز تمامش نكرده بود برداشتم تا قصة نيمه تمامش را دوباره بخوانم كلمات بعد از چندين سال هنوز تازه به چشم مينشستند.
« از اسب كه افتاد، تيري بر پيشانياش گل كرده بود. زن كه حادثه را از لاي تخته سنگها ميديد، دل ميچزاند و به شكل گريه مي خنديد بطوري كه شانههايش تكان ميخوردند ولي صدايش در نميآمد.» آسمان در پنجره بهم ريخته بود و داشت ابر ميآورد. خط سيزدهم داستان را كه تمام كردم. بلند شدم دفتر را سر جايش نهادم و خيز بردم به سمت حياط. اگر باران ميباريد تمام شلتوكها خيس ميخوردند.
مادر خودش را زودتر از من رسانده بود.
- ننه شما برين داخل من جم ميكنم!
و به هيچ جوابي دست از جمع كردن كشيد و چرخيد تا رفت به اتاقش.
گونيها كه به انبار رفت. باران شروع به ريختن كرد.
آفتاب كمي بلند شده بود. و خروس لاري همسايه ميخواند.
- ننه بلن شو، بايس بريم ديگه.
تند تكان خوردم. انگار چيزي يادم آمده باشد. فرز بلند شدم و بيصبحانه راه افتاديم. مادر از قبل آماده بود. توي راه صحبتي نكرديم. وقتي رسيديم ما را يك راست كنار صندوق تابوتي بردند. مادر چمباتمه زد و شانههايش لرزيد بيآنكه صدايش بلند شود. چيزي گلويم را ميچزاند.
چند تكه استخوان و يك پلاك زنگ زده. دهانم خشك شد.
- ننه خودشه!
مادر خيره بود.. بلندش كردم. بيرون كه آمديم. انگار ياد چيزي افتاده باشد سمت باغچهاي كه آنجا بود رفت و يك گل اطلسي چيد و به زير چادر برد. خورشيد حالا ديگر تا نيمه آسمان رسيده بود.
- ننه حالا خودش بود؟!
بياختيار سوال پرسيده بودم و مادر بيجواب قدم به سمت خانه تند ميكرد.
داستان شماره 6
اول بار کنار خيابان دیدمش. بلند قد و هيکل مند بود. لباس بسيجی به تن داشت. هر دومان يک مسير را می رفتيم. راننده ما را دربستی سوار کرد. در ايستگاه قطار جلوتر از من پريد بالا. دست هاش خالی بود. من که بار و بنديلی داشتم, عقب ماندم. ساکم پر بود از تعلقات پشت جبهه. کشان کشان خودم را دم در رساندم و سوار شدم. در یک کوپه بودیم. در لاک خودش بود. ممنون از سکوتش, می خواستم بخوابم. اهواز که رسيديم, با هم به پادگان برنسی رفتیم. او جلوتر پريد دفتر پرسنلی و تو يکی از گردان های خط شکن اسم نويسی کرد. من دير جنبيدم. افتادم تو يکی از گردان های پشتيبان عقب. عمليات که شروع شد, موقعيتش جلو بود و وضع شان خطری. می پريد وسط معرکه. با بچه ها می گفت و می خنديد. آدم فکر می کرد مهمانی آمده. از دستش لجم گرفته بود. تيربار بالای سرمان قرو قر رگبار می باراند و نمی شد سرمان را از سنگر بلند کنيم. مگر می شد نفس کشيد. به بچه ها روحيه می داد. هيچ ترسی در دلش نبود. لحظه آخر در گودی سنگر ديدمش. روی يک زانويش نشسته و آر پی جی روی دوشش آماده شلیک بود. تعداد زخمی ها زياد بود. در حال حمل برانکارد او را دیدم که برای نجات همسنگرانش خودش را جلو انداخت. به ما یاد داده بودند, هنگام سقوط خمپاره و فرود ترکش روی زمین درازکش بیافتیم. اما او روی هوا پریده بود تا به دیگران هشدار بدهد. بدجوری زخمی شد. هر کاری کردم با من همراهی نکرد. خودش را زخمی نمی دانست. از درد شکوه ای نداشت. دست و پایش بشدت صدمه دیده بود و او فقط لبخند می زد. گفت نباید افتخار شهادت را از او بگیرم. می خواست مثل یک قهرمان روی خاک وطن جان بدهد. خونریزی اش شدید بود و باید هر چه زودتر تحت مداوا قرار می گرفت. اصرار کرد که همسنگرش را اول از او منتقل بکنیم. نبرد نابرابر با سربازان بعثی شدت گرفت. هنگام حمل رزمنده ای از کتف و پشتم زخمی شدم. من را هم برگرداندند. سالن پادگان گوش تا گوش پر شده بود از مجروح جنگی. رزمنده ای که خونريزی شدیدی داشت, ناگهان حالش بد شد. تشنج سختی گرفت و لحظه ای بعد روحش به معراج رفت. همراه يکی از روی تخت بلندش کرديم و برديمش معراج شهدا. جايی که جان باختگان را منتقل می کرديم. دوباره چشمم به او افتاد. تکه ای ترکش درشت و داغ چسبيده بود به پيکرش.
آخرين ديدارمان در مهمانی سفر عاقبت بود. وقتی مراسم شروع شد, پيکر متلاشی از ترکش دشمن او از روی شانه مردم به پرواز در آمد. من خسته و زخمی هنوز زير پای جمعيت می لوليدم. هر دو رزمنده بوديم, اما... نه که از خودم بدم بیاید, فقط فکر می کردم کرم خاکی چه شباهتی می تواند با کبوتر داشته باشد.
داستان شماره 7
همه دورسفره ی هفت سین ساکت بودند تا پدر قرآن را بردارد.. پدرمثل هرسال سوره
یوسف را بازکرد.
حلقه های اشک توی چشم هایش برق می زد.نقشه ی ما گرفته بود! پدرنامه راباز
کرد.این اولین نامه ای بود که از زندان می رسید!
داستان شماره 8
توی یه سالن بزرگ سوله مانند تبدیل شدیم به نیروی جنگی من و خیلی از دوستهای دیگه ام چند وقتی رو توی همون مجموعه اولیه بودیم تا یه روز کامیونها اومدن ماهم روی جعبه ها نشستیم و رفتیم به منطقه جنگی اول ما رو جلو نبردن و اون پشت نگهمون داشتن تا یواش یواش دسته بندی بشیم و بریم جلو اولاش بیشتر دوستهام می رفتن عملیاتهای تمرینی ولی من با آرزوی خط مقدم خوابم می برد خوابش رو می دیدم با یادش بیدار می شدم و توی خیالات خاکریز اول روزم رو به شب می رسوندم تا اینکه یکروز دم غروب ولوله ای شد همه دوستهام خوشحال بودن و شادی می کردن ظاهرا یه عملیات شروع شده بود گرم شادی بودیم که یه رزمنده جوون اومد و من و چند تا از دوستهام رو با خودش برد همه مارو برای رفتن به خط مقدم آماده کرد هنوز هوا تاریک نشده بود که ما یه قطار درست کرده بودیم پشت سر هم مرتب و منظم خودمون از نظممون خوشمون می یومد هوا که تاریک شد راه افتادیم چند ساعتی بیشتر انتظار نکشیدیم عملیات شروع شد و با اولین شلیک رزمنده من به آرزوم رسیدم و سینه یه عراقی رو پاره کردم .
داستان شماره9
در کلاس آرام و قرار نداشت، از وقتی ماجرای هم سن و سالهایش را که در میدانهای نبرد جانانه می جنگیدند را شنیده بود این گونه رفتار می کرد. از روی نیمکتها راه می رفت؛ می افتاد و سینه خیز می رفت. به همین دلیل اسمش همیشه در روی تخته در قسمت بدهای کلاس جای داشت. حالا دیگر چند هفته ی می شد که از او خبری نبود بچه ها می گفتند رفته جبهه. آن روز وقتی معلم وارد کلاس شد زیاد احوال خوشی نداشت. گچی برداشت، روی تخته آرام نوشت، خوبها، پایین نوشت شهید و بعد اسم او را نقاشی کرد و چند تا ستاره بالای سرش کشید..
داستان شماره 10
خيلي سخت از سوراخ اول مي گذرد.
ـ پسرجان ديگه بايس خودت بتوني اين کارو بکني .
دستش را بالاتر مي آورد تا بهتر ببيند .
ـ چه قد اين سوراخها تنگه !
پسر با صداي بلند ميگويد : نه باباجون سوراخي اينجا تنگ نيس .
پدر سرش را بالا مي گيرد .عينک ته استکاني روي چشمش خيلي پايين تر افتاده ، نزديک نوک بينيش ، براي ديدن از شيشه هاي عينک مجبور است سرش را بالاتر بگيرد .سکوت چيز غيرعادي نيست توي اين خانه !
بند را از آخرين سوراخ کفش رد ميکند .
پوتين با بندهاي ضربدر آماده پا کردن است .
پسر زيپ کيفش را تند مي کشد ، صدا مي پيچد توي اتاق .
پدر مات مانده به صورت پسر. انگشت مي کشد به چشمش ، خيس و گرم مي شود
ـ پسر جان نامه بنويس ، مي دم مشدي رضا بخوانه ، اگر که نبود حداقل کاغذت آرومم ميکنه .
پسر مي نشيند ، دست پدر را مي بوسد : بابا روز سرديه ، مي رم مدرسه ، از بچه هاي کلاس خداحافظي کنم . آقا معلم هم با ما ميايد جبهه ، آخرين چيزي که نوشت پاي تخته اين بود ؛" بسيج مدرسه ي عشق است " نمي دونم يعني چه ! اما گفته تو جبهه به من مي گه اين جمله چه معنايي داره .
پدر مات مانده به صورت پسر .
پسر بلندتر مي گويد ؛ باباجون شنيدي !؟
پدر سرتکان مي دهد .خم مي شود و بند پوتين پسر را مي بندد .
داستان 11
پشت خط خدمت میكردم، پرستار بودم، آخه بهدليل زن بودنم اجازه نمیدادند برم جلو. هر روز كلی مجروح میآوردن كه بعضیهاشون میموندند و بعضیها هم نيومده میرفتند.يكی از اونهايی كه به قول بچهها اومده بود برای ترميم؛ حاج مصطفی بود. تو جنگ؛ تو همون خاك مقدس شناختمش. با اينكه تقريباً هم سن و سال بوديم اما هم تحصيلات عاليه داشت و هماينكه يه حاج مصطفی بود و يه گردان ... با اين سن كم همه ازش حرفشنوی داشتند، كوچيك و بزرگ ...
برای آخرين بار صحبتامونو كرديم، دوباره رفت اما وقتی برگشت يه دست نداشت حلقشو دست راستش انداخت و باز رفت اينبار كه برگشت بیمعرفت ديگه منو نمیشناخت ...
الان بعد از 22 سال تو خط مقدم «تو آسايشگاه جانبازا» پزشكم، با كلی مصطفی كه عزيزاشونو فراموش كردن و يا عزيزاشون اونارو فراموش كردن ...
داستان شماره 12
دراتوبوس نشسته بودم به خانه برمي گشتم كه صحبت مسافرهائي كه تازه سوار اتوبوس شده بودندو در صندلي جلو ي من نشستند توجه مرا به خود جلب كرد.وقتي درخيابان هاي بالا ي شهر از كنار يك دكه رد مي شديم يكي ازمسافرها دكه را به دوستش كه كنار شيشه نشسته بود نشان داد گفت :
- اين دكه رو مي بيني چهار نفر اونو اداره می کنند.
بالاي دكه پارچه اي زده بود كه با خط خوش روي آن نوشته بود (دكه چهار برادران).
دوستش پرسيد :
- چهار نفر تو اين دكه به اين كوچيكي ؟جا مي شن؟
- آره .مجبورن.
- چيكار مي كنن؟
- يكي پاي دخل نشسته. يكي سفارش خرید و فروش مي گيره يكي جنس به مشتري مي ده يكي هم برا خودش مي گرده.
- خب يك نفر كه مي تونه اونجارو بگردونه چرا سه نفر ؟
- پول پيش و اجاره اي كه شهرداري از اون ها گرفته آنقدر زياده كه يك نفر از پسش بر نمي آمد.مجبور شدن شريك بشن.
- حالا كارشون چيه؟
- اون كه پشت دخل نشسته از مشتري پول مي گيره ، جفت پاهاش قطع شده .
- قطع شده كجا؟
- جنگ.
- خب.
- اون كه سفارش مي گيره از دوچشم نابينا ست.
- حتما جنگ؟
- آره جانبازه .اون كه جنس هارو دست مشتري مي ده يه دستش قطع شده.
- عجب تیم جالبی.
من كه تحت تاثير حرف هاي آنها قرار گرفتم گردن كج كرده بودم و با زحمت دكه را كه از ما دور می شد و ديگر در ديد من نبود با اشتياق نگاه مي كردم.
مسافر كنار شيشه كه انگار چيزي را به ياد آورده باشد پرسيد:
- راستي نفر چهارم چيكار مي كنه؟
- اون بنده خدا اعصاب و روانه.
- اعصاب روان؟
- يعني موجيه.وقتي اون سه نفر تصميم گرفتن از آسايشگاه بزن بيرون برا خودشون كار كنن اونو همراه خودشون اوردن تا باهم باشند.سودشون تقسیم بر چهار می کند خرجش رو هم مي دن.
داستان شماره ۱۳
حدود بیست صفحه نوشته بود . خسته شد و کاغذها را مرتب کرد . خمیازه ای کشدار کشید . چراغ را خاموش کرد و راحت خوابید . از خوایب که بیدار شد بعد از صرف صبحانه به سراغ کاغذها رفت. می خواست امروز تمامش کند .باور ش نمیشد . کاغذها به هم چسبیده بودند.خون لخته شده تمام برگه ها را قرمز و سیاه کرده بود .
داستان شماره 14
مرد به دخترش گفته بود یک روز بهاری ساعت 7 برخواهد گشت.
دختر هرروز به ساعتش نگاه میکرد و ساعت 7 میرفت به استقبال قطار. ولی خبری از پدرش نبود.
تا این که یک روز سرد پاییزی دیگر عقربه های ساعت دخترک حرکت نکرد.
داستان شماره 15
پدر ندارم . پدرم را دوست دارم . مادر را هرگز نديدم . مادرم را مي بوسم . پدرم صدا زد : " ميثم ... ميثم ... قاسم ... نخود و لوبيا براي آش ..." اما از " قاسم ... قاسم ... ميثم" خبري نبود. تانك ها، بچه ها را دور زده بودند و پدرم هفت سال و دو ماه و چهار روز در مقابل سوالي در مورد ميثم و نخود و لوبيا چيزي نگفت. دشمن لگد مي زد. برادرم در پشت پدرم مرد. مادرم هفت سال و دو ماه و چهارده روز شيريني خورده ماند و چند تاي ديگر" نه! " گفت. پزشكان مدتي منتظر برادرم ماندند. وقتي او نيامد من آمدم . پدر مرده بود و مادر مي خواست دوباره شانسش را امتحان كند.
داستان شماره 16
بوم را به ديوارتكيه مي دهم وروبه رويش مي نشينم. آلبوم راكه بازمي كنم ، مشتي خاك از لابه لايش بيرون مي ريزد. شيفونِ سفيد، روي موهايت چين خورده ودامنِ توري تا روي زمين رسيده است. با دستِ سالم، قلم رابر مي دارم، روي بوم مي گذارم وازچشم هايت شروع ميكنم. صداي مهيبي توي گوشم مي پيچد وخاك وخُل به هوا مي رود. آمبولانس آژير كشان سرمي رسد ومامورين، تند پياده مي شوند. خاك ها راپس مي زنند وزني جوان رابا جنين لِه شده، از زيرِ تيرآهن، بيرون مي كشند.سَرَم گيج مي رود وميلِ فلزي، سرتاسَرِ استخوان پايم، انگار جان گرفته باشد، به زق زق مي افتد. آلبوم رامي بندم، روبه روي آيينه مي نشينم و قلم راروي بوم مي كشم. تصويرِ مردي تنها وتكيده روبه رويم ترسيم مي شود.
داستان شماره 17
نامه را توی پاکت گذاشته ام و دَرش را محکم بسته ام.به مادر بگو بی قراری نکند.اما اگر نشانی مرا خواست،به او بگو به نقشه و مرز ایران نگاه کند.رود کارون را بگیرد برود به آن طرف .من را حتماً آنجادر خرمشهریا هویزه ،آبادان یا اروند کنار، همان اطراف می بیند.توی تاریکی نخلستان،دوربین به گردن وکلاشینکفی به دست.اطرافم پوکه های خالی منفجر شده،نخلهای بی سرِِِ توپِ تانک خورده.قدم به قدم خمپاره و تیر و ترکش.حسن و رسول و هاشم مثل برگ پاییزی ریخته اند،روی زمین.میانشان نشسته ام، چند قدمی بصره.به مادر بگو اگر دلت هوای مرا کرد،اینجا هستم توی عمق خاک دشمن.
داستان شماره 1۸
درحال شلیک به سمت جبههی دشمن بود که درد و سوزش شدیدی در سمت چپ قفسهی سینهاش احساس کرد. نشست و به خاکریز تکیه کرد. با یک دست محکم به قبضهی کلاشنیکف چنگ زد و دست دیگرش به سمت سینهاش خزید. احساس کرد دستش خیس و داغ شده است.دیگر به هیچ چیز فکر نمیکرد، جُز آخرین دیدار. هرگاه به یاد آن روز میافتاد دلش میگرفت و بغض به گلویش چنگ میزد. نشسته بود و داشت بند پوتینهایش را میبست که مادر با چشمانی نگران، دستش را گرفت و از او خواهش کرد این بار به جبهه نرود. "ناسلامتی قراره بریم خونهی علی آقا. یادت رفته؟"
برای اولین بار در زندگی صدایش را بلند کرده بود: "مادرِ من، اگه من و امثال من نریم، پس کی باید بره؟"
و مادر آرام دستش را رها کرد. از وقتی آمده بود، خودش را دائم سرزنش میکرد که چرا آخرین دیدار به این نحو بوده است. احساس خستگی میکرد. درد و خونریزیاش را فراموش کرده بود. بغض گلویش گرفت و میخواست رو به آسمان فریاد بزند. به ناگاه بوی خوشی همه جا پیچید. خودش بود: بوی چادرنماز سفید مادر. چادرنمازی که همیشه از عطر آن احساس شادی و کودکی میکرد. آن روزها که مادر خم و راست میشد و حسین با مُهر داخل سجاده بازی میکرد. همهی این لحظهها به آنی از نظرش گذشت. اشتباه نمیکرد. خودِ مادر بود. حسین آرام سر روی شانهاش گذاشت و مثل گذشته احساس سَبُکی کرد. بوی مادر، چادرنماز سفید، دستان گرم و مهربان مادر که روی سرش کِشیده میشدند، همه و همه حقیقت داشتند. حسین در دل مطمئن بود که این بار هم مادر او را بخشیده است؛ درست مثل زمانی که مُهر سجاده را برمیداشت و با آن بازی میکرد.
داستان شماره 19
من هستم و زخمی. چرا ماسک سهمِ من نباشد؟
داستان شماره 20
سربازه رفت طرف بچه هه. بچه هه كنار باغچه افتاده بود. سربازه نشست كنارش. بدجوري زد زير گريه. من م گريه كردم . بدجوري . گلنگدن رو كشيدم . سربازه افتاد رو جسد بچه هه .
داستان شماره 21
پنجه اش را مشت کرده ودسته ای ازموها را میان آن می بینم که باتمام توانش می کشد ومن یک لحظه حس می کنم پوست سرم درحال کنده شدن است .می خواهم فریاد بزنم اما نمی توانم .اشک هایش با گفته های نامفهومی که نمی شود تشخیص شان داد مخلوط شده است. دستم رابلند می کنم وانگشتهایم را دورمچ ش حلقه می زنم می خواهم آن راجداکنم ، امانمی توانم وقتی آمد خودم سرم را روی شانه اش گذاشتم واوهمین دست را روی موهایم گذاشت، مثل حالا نبودکه لای موهایم گیرکند.درست دوهفته بعدازآمدن ش عوض شد.اول دادمی کشیدبعدهم سرش را به دیوارمی زدوآن وقت دست ش راروی من بلندکرد.وقتی خون دماغم را می بیند، کنارم می نشیندومثل بچه ها زارمی زند.همیشه همین طورست . سرش راگذاشته توی دامن ومن دستم را روی سربدون موی ش می کشم.گنگ ونامفهوم ازمن می خواهد ببخشم ش اما من جای ناخن هایم را روی مچ دست ش می بینم چشم هایم را می بندم وبی صدا گریه می کنم.
داستان شماره۲۲
دو سال قبل ش تابستان را دور هم بودیم. دایی بزرگ از آموزشگاه گروهبانی مرخصی آمده بود. برای اینکه به ما خوش بگذرد همه کاری می کرد. روزهای آخر بچه لاک پشتی برایم آورد اندازه کف دست. گفت, می توانم داخل کیفم بگذارم ش و با خودم خارج ببرم.البته من خجالت کشیدم بگویم می ترسم. کسی نمی دانست که لاکی را با خودم نبردم. گمان م خودش را در باغچه حیاط پنهان کرده بود.یک سال و اندی گذشت, تا اینکه مامان دوباره روزی غیرمنتظره و با عجله چمدان مان را بست و راهی مملکت شدیم. بعدا" فهمیدیم که به مراسم کف و دفن دایی نمی رسیدیم. روز سوم مراسم, خانه مادربزرگ غوغایی بود. گشتی در اتاق ها زدم, دایی بزرگم واقعا" پیش خدا رفته بود. عوضش چند پرچم سیاه و سفید تسلیت نوشته روی در و دیوار خانه ها آویزان کرده بودند. باورم نمی شد که آن آدم پرشور و مهربان زیر خروارها خاک سرد خوابیده باشد. دم در حجله ای گذاشته بودند, پر از شمع های روشن. ریسه های لامپ سفید و روشنی دور حجله پیچانده بودند. عکس بزرگ دایی را آن وسط به آدم نگاه می کرد. صدای کویتی پور کوچه را پر کرده بود. یاران همه بیگانه, رفتند از این خانه...
دایی اهنگ های او را دوست داشت. کاستش را خودش خریده بود.دایی کوچکم من را صدا زد و گفت: « بدو بیا بیرون! می خوام چیزی نشانت بدم. »
حوصله اش را نداشتم. شانه بالا انداختم.اما دایی ول کن نبود. از دستم کشید و زورکی من را بیرون برد. چشمم به لاکی افتاد که روی پایه حجله نشسته و به عکس داخل قاب زل زده بود.
داستان شماره ۲۳
از دور که نگاه می کردی، نگاه او شاید به چهره ای یا چیزی آن سوی تو می نگریست. چهره یا چیزی که من آن را نمی بینم. چند بار زیر چشمی نگاه ش کردم ولی مثل همه ی این سال ها آرام و ساکت جای خودش ایستاده بود. با آن لباس های یک دست سیاه و آن عینک دور سفید بزرگ بر چشم هایش و اسلحه ای که با یک دست نگه ش داشته بود و در دست دیگرش دسته ای پونه را، مثل یک ماهی سیاه بزرگ بود. جدی و بی لبخند. یاد قصه ی پینوکیو می افتادم وقتی در دل آن ماهی بزرگ گیر کرده بود.
عزیزکنارش می نشست و تا تکه پارچه ی قرمزی که دور پیشانی اش بسته بود را نگاه می کرد . دانه های درشت اشک از گونه هایش سرازیر می شد. اینجور وقت ها باید با خنده چیزی می گفتم چون اگر مثل خودش رفتار می کردم عزیز هم بیشتر گریه می کرد.
«عزیز جان! اشک ریختن فایده نداره، طرف ت شناگره و زیر این اشک ها غرق بشو نیست.» و عزیز چشم غره می رفت و بعد می خندید.
ماهی سیاه بزرگ من با آن کفش هایی که شبیه پاهای اردک ها بود طوری نگاه می کرد که انگار می خواست بگوید: «تنگ کوچکی که در آن زندگی می کنم برایم خیلی کوچک است و اینجا آزاد آزادم.»
من فکر می کنم او به چیزی درون خودش خیره شده است. عزیز که به خرید می رفت و با میوه و سبزی بر می گشت زیر پاهایش می نشستیم و بساط سبزی را پهن می کردیم و وقتی عطر آن تمام اتاق را پر می کرد. دوباره زیر چشمی نگاه ش می کردم و او با آن پلاک نقره ای دور گردن ش به چشمانام زل می زد و انگار قاب عکس اش تکانی می خورد و آرام آرام لبخندی بر لبان ش می نشست و من یاد شاخه های پونه ی میان دست اش می افتادم.
عزیز می گفت: «هر وقت، به مرخصی می آمد بوی پونه تمام خانه را پر می کرد.»
و من دلم می خواهد توی عکس دست ببرم و چند شاخه ی آن را از میان دستان ش بچینم.
داستان شماره ۲۴
چهلمین روز شهادت برادرم بود. با سرآشپز صحبت کردیم. قرار بر این شد ناهار مهمانان را خودمان درست کنیم. گوشه حیاط همسایه دو اجاق بزرگ درست کردم. هیزم ها را زیرش گذاشتم. دیگ پر آب رویش آماده بود. سیگاری نبودم ولی همیشه فندکی در جیبم داشتم. برایم عزیز بود, یادگار داداشم.
دست در جیبم کردم, نبود. همه جا را گشتم, از آن اثری نبود. نمی دانم چرا دلم پرغصه شد. با فریاد سرآشپز به خودم آمدم و دنبال کبریت به اتاق رفتم. همه اش در این فکر بودم که آن را کجا گذاشته بودم.
عصر؛ شوهر خاله ام خبر آورد که محمدعلی برادرش همراه دو سرباز شهید شده اند. در راه رسیدن به پايگاه ژاندرمری پشت پادگان قوشچی ارومیه در کولاک افتاده و راه گم کرده؛ تمام شب را در غاری پناه گرفته بودند.
سرمای بیست درجه زیر صفر شب, هر سه شان را به قندیل یخ مبدل کرده بود.
همین چند روز پیش بود که محمدعلی در مجلس ترحیم داداش شمع های توی حجله را با فندک من روشن کرده بود!
فردای ش که پیکر کبود محمدعلی را روی سنگ غسالخانه گذاشتند, کمی دورتر ایستاده بودم و شوهرخاله ام را دلداری می دادم. یخ بدنش باز شده بود. با تکانی مشت گره خورده اش شل شد و فندک با صدای شکسته ای روی موزائیک افتاد.
یه آنتراکت
- اینقدر داستانک های .... نفرستید. تیم شدید تو رو خدا؟ آخه داستانک عاشقانه ی جنگی تفاوت می کنه با این جور چیزا . یکی که داره بند پوتین ش رو می بنده که بره خط ، اون م شب عملیات ، می شه گفت از نظر روانشناسی ترس و شوق و اضطراب جدایی از دوستان به مقدار زیادی بهش غالبه تا اینجور چیزا که بعضی از شما ها می نویسید و می فرستید . آره ، فقط به همین علت مستهجنی قلع و قمع می کنم . چطور مگه؟
- نه بابا! اشتباه گرفتید. توی جیب من هیچی نمی ره از این راه . که اون دفعه از جیب خالی ام هم پرداختم. اگه من دنبال پول از این راه بودم که پیشنهاد رئیس حوزه هنری شیراز را قبول می کردم.« رو جشنواره یه اسم می گذاریم و شما می شوید دبیر دائمی . قرارداد مالی هم امضا می کنیم و ...» گفتم :« نع!» پس زیاد حرص جیب من رو نخورید که پر می شه!!!!!!!! این روزا واسه کاری که واسه ی جنگ می شه تره هم خرد نمی کنند. یه لوح تقدیر ساده .
- لطف کنید تا می تونید توهین کنید. البته IP یکی رو شناختیم و مچ یکی را هم گرفتم داخل یکی از همین کافی نت های شهر . داشت در سایت آدم برفی ها واسه م توهین می نوشت که آدم برفی ها خودم را متهم کرد و من مچ خودم را گرفتم. دل من خیلی نازکه اما پوستم خیلی کلفت تر از اون یه که بقیه فکر می کنند. من حتی از یکی از نفرات برگزیده ام ، توجه کنید ، یکی از نفرات برگزیده ام که از او تلفنی دعوت می کردم که تشریف بیاره کاشان هم توهین شنیدم. می دونید چی گفت؟
گفت :« کاشان ؟ بیام چی کار؟ این همه کار و زندگی دارم....»
اما اومد و من هرگز نتوونستم واسه دل زخمی م مرهمی پیدا کنم.
- واسه من هیچی مهم نیست. نه خلوتی سالن ، نه توهین های شما . فقط یه جشنواره پاک.
اینا رو گفتم که بعضی ها بفهمند با یه نیروی دولتی طرف نیستند. این روزا دارم می دوم واسه هزینه ی هتل و پذیرایی. اونم در حد 10 نفرو منتظر یه معجزه.
داستان شماره ۲۵
قطعنامه كه امضا شد، چند روز بعد، با يك قيافه پدر مرده برگشت خونه. همون وسط حیاط، هنوز سلام و علیکش تموم نشده، خودش رو انداخت تو بغلم و زد زير گريه... .
میدونستم از چی دلش پره؛ عشقش این بود که توی جبهه شهید بشه. اصلاً رفته
بود که برنگرده. وصیتش رو هم نوشته بود، داده بود به من.
پرسیدم: «چی شده حالا؟!» گفت: «ديدي جنگ تموم شد؟» یه فکری کردم و گفتم:
«ولي اعلام كردنددوباره جنگ شده...». خودش رو عقب كشيد و با خوشحالي
پرسيد: «كدوم منطقه؟! غرب یا همون جنوب؟» به سينه ام اشاره كردم و گفتم:
«اينجا...بين عقل و نفس!»
داستان شماره 26
سه سالمه ، اونی که بغل م کرده پدرمه . می بینی چله زمستونه! انگار تازه بارون بند اومده .کاپشن قرمز رنگ من رو نیگا کن .اونی که کنارمون وایساده عمومه .رفته بودیم بدرقه ش .نگفته بود که میخواد بره .صبح که دیدیم نیس فهمیدیم .
مادربزرگم گفت:بریم پی اش .داشت سوار اتوبوس می شد که پدرم صداش زد .بعد سه تایی عکس گرفتیم .
به مادر بزرگم گفت :سیزده روز بشمار برمی گردم.
برگشت اما نه سال بعد . یک پلاک بود و چند تکه استخوان
داستان شماره 27
چادرت را دور کمرت ببند ننه کبوتر .برو روی سکوی جلوی خانه بنشین شاید اینبار یوسف ات برگردد.
از تمام اها لی روستا خبرش را بگیر .اول بپرس ببین بچه هایشان برگشتند یانه، بعد سراغ یوسف ات را بگیر.شب شده ننه، اذان را گفتند، مسجد نمی روی ؟ فردا هم برو امامزاده حسن .گریه کن ، ناله کن ،شاید صدایت را بشنود و یوسف ات را برگرداند . .خسته ای ننه؟ دارند ،چهار رکعت عشاء را می بندند . پاشو ننه کبوتر . گریه می کنی ننه کبوتر ؟هنوز که خبری نشده .پاشو ننه کسی توی مسجد نیست.می خواهند درب مسجد را ببندند . باز هم که روی سکوی کنار خانه نشسته ای!! این وقت شب پی چه می گردی؟ دوباره شروع کردی ؟ گریه نکن ننه کبوتر دارد باران می بارد.برگرد به خانه ات، خیس می شوی.
داستان شماره 28
کلاه آهنی اش را از روی سر برداشت آفتاب نورش را پاشیده بود روی تن اش .به آسمان آبی بالاي سرش نگاه کرد. آفتاب چشمانش را سوزاند .سرش را چرخاند.به نیزه ها و اجساد افتاده ی روی زمین خیره شد،به پاهای اسبانی که به سمتش می تاختند .
گلوله ای نزدیک قلبش را سوزانده بود. چشمانش را به زور باز نگه داشته بود.دستش به سمت قمقمه ی آب رفت قمقمه را در آورد.لبانش خشک شده بود .قمقمه از دستش افتاد.لبانش خشک شده بود به خیمه ها نگاه کرد چشمانش را بست .صورت مادرش را به یاد آورد ، زیر لب چیزی گفت چشمانش سیاهی رفت .
داستان شماره 29
درست به پیشانی اش خورده بود .خون تمام صورتش را پوشاند . کف سنگر افتاده بود.کنارش نشستم . ساعت مچی اش را باز کردم و توی جیب پیراهنم گذاشتم . دکمه ی جیب پیراهن مرد را باز کردم ، یک کاغذ تا خورده و یک عکس پیدا کردم.نگاهی به عکس انداختم . بی شک زن بود . سرش را با قیچی بریده بودند . بلوز و شلوار آبی رنگی پوشیده بود . عکس را کنار جسد گذاشتم و به این فکر کردم که کدامیک از دوستانم زبان عربی را می فهمند .
داستان شماره 30
از رادیو صدای آژیرقرمز پخش می شد. دوید و چراغ قوه را از کنار عکس پسرش روی طاقچه برداشت و رفت روی پشت بام.
صبح برایش خبر آورده بودند که پسرش شهید شده است.
داستان شماره ۳۱
سلام سامانه 137 بفرمایید:
سلام من امروز توی ایستگاه مترو یه تابلو دیدم که روش شماره تلفن شما رو بزرگ نوشته بودن. از پدرم پرسیدم که این چه شمارهاییه؟ پدرم گفت اون شمارهِ یه دست بزرگِ که مشکلات مردم رو حل میکنه؟ خوب من الان یه مشکل دارم. یعنی مشکل من نیست مشکل پدرم که هر دوتامون رو رنج میده؟ پدرم همیشه برای خرید یک نوع دارو که بیماریش رو برا چند روزی خوب میکنه مجبوره به یه خیابون بره که کلی با خونه ما فاصله داره. من امروز اولین بار بود که همراه پدرم اومدم بیرون. یکی از آرزوهای من این بود که سوار مترو بشم. برای همین وقتی پدرم فهمید چه آرزوی دست یافتنیای دارم بدون هیچ غرولوندی قبول کرد که همراش برم. من امروز فهمیدم که برای سوار مترو شدن باید قبلن فیلمهای بروسلی رو دیده باشی. اگر ندیده باشی بروسلیهای زیادی هستند که فکتو مییارن جلوی چشمت. من امروز یه چیز دیگه هم فهمیدم... اینکه برای صاحب شدن یکی از صندلیهای پُرِ مترو به جای بروسلی شدن یا باید یه بچه عینکی باشی و یا یه پیرمرد. چون آدمها همیشه دلشون برای آدمهای بیچاره میسوزه و کی بیچارهتر از من که از خیلی خیلی بچگی دکتر تشخیص داده باید عینک بزنم. آن هم نه به انتخاب خودم به انتخاب چشمام. خودم با گوشهای خودم شنیدم اون آقایی که به خاطر من از جاش بلند شد به بغل دستیش گفت: دلم واسه اون بچه میسوزه بیچاره مگه چند سالشه که عینک میزنه! این طور شد که من در اولین سفر زیرِ شهریام با مترو صاحبِ یکی از صندلیهای مترو شدم. به نظر پدرم این یک موفقیت بزرگ است برای کسی که برای اولین بار سوارِ متروهای طهران میشه. اما من برای گفتن اینها به شما زنگ نزدم. ولی باید میگفتم تا این رو بگم که پدر من نه بروسلییه نه عینکییه نه پیره. یه آدمِ که دیگه نمیتونه سرپا بایسته. یعنی میتونه ولی براش خطرناکه. این رو دکترا گفتن. من میدونم که همش زیرِ سرِ اون تیکه آهنِ تو کمرِ بابامِ که مثه پیرمردها یا بچههایی که جیششون مییاد، نمیذاره اون رو یه پاش بند باشه. عینک و پیری دیده میشه ولی اون تیکه آهن نه. اون دستِ غول پیکر شما اون تیکه آهن رو در مییاره؟
داستان شماره۳۲
سرگرد عراقی نشست روبرویش، روی صندلی.چانه ی اسیر ایرانی را می گیرد توی دستش. پکی به سیگار می زند ودود سفیدش را پرتاب میکند به سمت اسیر.با زبان فارسی که خوب می داند می پرسد:« برای چی آمده بودی شناسایی؟»
پسر که پانزده ، شانزده سالی بیشتر ندارد، جوابی نمی دهد.سیگار خاموش می شود لای محاسن کم مشکی اش و جِز ، صدا می دهد.
- «جواب نمی دهی لعنتی؟!»
سرباز به اشاره سرگرد عراقی ، انبردست را دست او می دهد و سیگار روی لب رئیسش را روشن می کند.سرگرد از ناخن شست راست شروع می کند به کندن. اسیر ایرانی چشمهایش را می بندد و دندان روی هم می فشرد. سرگرد فندکش را روشن می کند و محل جراحت را می سوزاند تا خونریزی نکند. خیره می شود به چشمهای پسر.عرق سرتاپایش را گرفته.نوبت انگشت سبابه می شود ، بعد انگشت وسط و بعد...
سرباز عراقی گوشه ای بالا می آورد. سرگرد عراقی موهای اسیر ایرانی را که چشمهایش خمار شده می کشد و داد می زند:« بگو! بگو کی می خواین عملیات کنین؟!»
اسیر ایرانی سرش را با زحمت بلند می کند و لبهای خونی اش را تکان می دهد. سرگرد عراقی سرش را نزدیک او می کند.
- «السلام علیک یا ابا عبداله الحسین!»
سرگرد عراقی عصبانی تر می شود و لگد محکمی می زند به صندلی. اسیر ایرانی که ناخنی برایش نمانده، دیگر نفسی نمی کشد، می افتد زمین و صندلی برمی گردد رویش.
داستان شماره ۳۳
با پسر رشیدم کنارزاینده رود قدم می زدم . به دانه های الماس واری که از تابش اشعه خورشید بر سطح آب ایجاد شده بود وبا وزش نسیم مانند قطرات اشک می لرزید،نگاه می کردم که پسرم آرام گفت : « یه چیزی بگم ناراحت نمی شی ؟ »
گفتم :« بگو . »
گفت : «فردا میرم . »
نگاهم را ازسمت رودخانه به طرف اوچرخاندم و با دلتنگی گفتم :« می دونم . »
پشت گوشش را خاراند :« می دونی چرا ؟ »
گفتم :«حرف نزنیم بهتره . »
دستم را گرفت : می خوام بگم اگه دارم میرم تقصیر خودته . تربیتت درست نبود.
دستش را فشاردادم :« منظورت چیه ؟ »
دستم را محکم تر گرفت :« گفتی راستگو باش ، درستکار باش، کشورتو دوست داشته باش . همه اینا باعث شد از فردا پیش ت نباشم . خوب تربیت کردن هم یه جور بد تربیت کردنه . قبول کن . »
به دسته ی پرندگان مهاجربر روی رودخانه نگاه کردم . همهمه ای بود. خواستم حرفی بزنم . نتوانستم .
بغل ش کردم وزار زار گریه کردم .
داستان شماره۳۴
بلبل های وحشی،فنچ ها و کفتر چاهی ها،خورشید را که دیدند آرام می لغزد روی آسمان نخلستان،از رودخانه گذشتند و نشستندزیر ایوان تا پدرام بیاید و خرده های نان و برنج سفره را بتکاند پای نخل،کنار بوته های گوجه و بامیه و مثل هر روز خیره شود به خانه های آنسوی رودخانه واز همان بالای ایوان و پشت پنجره هی موچ بکشد برایشان،برای بلبل های وحشی فنچ ها و کفتر چاهی ها
موچ.....................................................موچ................................موچ
فنچ کوچکی از لای گرد و غبار دیده بود که هزار پرنده ی کوچک از میان شیشه و پنجره و دیوار گذشتند و پدرام که هیجان زده جیغ میکشید سوار بر پشت سرد یکی از پرندگان کوچک از رودخانه گذشت،از میان شیشه و پنجره و دیوار خانه های آنسوی رودخانه گذشت و آنجا با عدنان آشنا شدکه تقسیم اعشاری را درست بلد نبودو با نوال که لی لی بازی کردنش از عدنان و پدرام بهتر بود.بعد دوباره همراه با عدنان و نوال سوار بر پرندگان کوچک از رودخانه گذشتند و با پوریا وسپیده وعلیرضا آشنا شدند،بعد دوباره از رودخانه گذشتند و دوستان جدیدی پیدا کردند،احلام که انگشت کوچکش را تنور گلی سوزانده بود و فواد که نوشابه را یک نفس سر میکشیدفنچ کوچک که بارها داستان آشنایی میروسلاو،آندره،موسی،ایوان،مارتا،آریل،خوان،میشل،انور،ریکاردو،جو،خوزه،یاسر،شبنم،امیل،مریم،گابریل و نانا را از زبان بلبل های وحشی شنیده بود،نوک ترک خورده اش را از زیر گردن نرم کفتر چاهی قرمز بیرون کشید و دید که پدرام سوار بر پرنده ی کوچک دوباره از میان شیشه و پنجره و دیوار گذشت و در اتاقش کنار سفره ی هزار سوراخ به خواب رفت پیش از آنکه هزار پرنده ی کوچک با بدنهای سرد در قلب،ریه،گلو و پاهایش آرام بگیرند.
داستان شماره ۳۵
ازحياط مى گذرد. در را باز مى كند. كفش هاى او را مى بيند:
-« مباركت باشه على! خيلى بهت مى ياد.»
على راه نرفته، برمى گردد.
-« چرا برگشتى على ى ى ى!؟»
ـ« ميرم جايى، برمى گردم.»
مادر منتظر مى ماند. ساعتى بعد، كفش هاى كهنه، چهره اش را در هم مى كشد. على لبخند مى زند.
ـ« سلام مادر مادر جون، حالا بگو مباركه!»
قطره اشكى، دست على را نوازش مى كند.
به او مى گويند:
ـ «لحظه هاى آخر، دست مشت شده شو، نشونمون داد و گفت که فقط مادرم حق داره اون رو باز کنه... »
مى كشد. در تابوت را هم. شكاف پيشانى اش را مى بوسد. گره از مشت ش باز مى كند. كاغذ خون آلودى را برمى دارد:سلام مادر جون، حلالم كن! كفش هاى من كهنه بود، اما! كفش هاى جعفر … سوراخ … سوراخ.
نگاهش به پاهاى على مى افتد. خون، كنار سوراخ، سوراخ كفش ها دلمه بسته است. گونه هايش خيس مى شود:-« مباركت باشه على جون، خيلى بهت مى ياد.»
داستان شماره ۳۶
صدای خوبی داشت .قبل از انقلاب ترانه خوان مجالس عروسی بود.آشپزی هم می کرد.تمام ده شب محرم آشپز بود .هر چه اصرار می کردند برای امام حسین بخواند ،نمی خواند.می گفت یکی باید بخواند که صدایش سوز داشته باشد . ،تا اشک آدم را در بیاورد . وقتی پسرش می رفت جبهه ما بودیم .ما دیدیم که با پسرش جر و بحث کرد .پسرش دستش شکسته بود و با همان وضع راهی جبهه شده بود . وقتی تابوت پسر را آوردند ،آمد کنار تابوت نشست و نواجش (۱) داد.
امام حسین هاکردمه ونگ وا(۲) ببا بمیره(۳)
مه پسر مه جا برسنده ها (۴) ببا بمیره
باوم شه پسر گوم بیی (۵) ببا بمیره
باوم پسر ته بال بشکندی (۶) ببا بمیره
ای دواره سر اشتی بوردی (۷) ببا بمیره
مه ره چش به راه بشتی ( ۸ ) ببا بمیره
باوم شلمچه صحرا (۹) ببا بمیره
باوم همه شهدا (۱۰) ببا بمیره
آه پسر ته ره باوئه آگاه (۱۱) ببا بمیره
امشو ته پلی بیمو ئه ته ببا (۱۲) ببا بمیره
زنش وقتی پسرش به دنیا آمد فوت کرد . مثل یک مادر برای پسرش گریه می کرد .
صدایش سوز داشت.
پاورقی:
۱) نواجش: مویه های زنان مازندرانی در سوگ عزیزانشان.
۲) امام حسین را صدا زدم
۳) پدرت بمیرد
۴)تا پسرم را به من برساند
۵) پسرم گم شده بود .
۶) که دستش شکسته بود
۷)با این حال دوباره به جبهه برگشت
۸) و مرا چشم به راه گذاشت.
۹) می خواهم درباره صحرای شلمچه حرف بزنم
۱۰)درباره تمام شهدا حرف بزنم
۱۱)آه پسرم آگاه باش که
۱۲) امشب پدرت به استقبالت آمده
داستان شماره ۳۷
سرباز كه از جلوي در كنار رفت با چرخ دارو ها آمدي توي اتاق .
به پشت خوابيده بود روي تخت.صورتش پشت باند هاي سوختگي پنهان بود
وزردي داروها بيرون زده بود .باريكه ي دهانش باز بود وازهمان جا نفس مي كشيد .
رفتي به طرفش .مثل يك پرنده كه از دور خيز بر مي دارد روي شكارش رفتي و
بالاي سرش ايستادي . دلت مي خواست بداني پشت آن باند هاي چرب و
خون آلود چه چهره اي خوابيده .
در پوش پلاستيكي روي سوزن سرم را باز كردي و سرنگ آنتي بيوتيك را با فشار
خالي كردي توي آن .هواپيما از دور پيدا شد و خيز برداشت روي كارون .
صدايش كه هوا را مي شكافت وجلو مي آمد با صداي تير بارش كه پشت
سر هم شليك مي كرد بر سرت مي كوبيد .
آدم هاي آن طرف كارون مثل برگ هاي خزان زده مي ريختند روي زمين .
كمي جلوتر هواپيما ميان آسمان آتش گرفت .
سرنگ ها را مي چيني توي سيني . احتمالا مجبور مي شوي دوباره زده
عفوني شان كني . نگاهش مي كني لب هايش مي جنبد .
چيزي مي خواهد سرت را نزديك باريكه ي دهانش مي گيري چند بار تكرار
مي كند :"ماء ، ماء" و كلمات ديگر ي كه آن ها هم عربي است و
چيزي از آن نمي فهمي . ياد مجروح هايي مي افتي كه كف
سالن بيمارستان دراز كشيده بودند و آب مي خواستند .
از يخچال گوشه ي اتاق يك كمپوت نصفه بيرون مي آوري .چند قطره از
آب كمپوت را مي چكاني ميان دهانش لبه هاي باند تر مي شود به
قوطي كمپوت نگاه مي كني روي جلد با خط بچه گانه اي نوشته
"تقديم به رزمندگان جبهه هاي جنگ "
داستان شماره ۳۸
نه به خاطر چهره آفتاب سوخته اش ، نه به خاطر دستهاي زمخت و كلفتش
كه به سختي مشت مي شدند ، نه به خاطر اينكه به هر كس كه مي رسيد
مي گفت عامو ، به خاطر اينكه هميشه خدا توي جيبهاش خودكار و كاغذ داشت
همه اون رو مي شناختن به هر كس كه مي رسيد مي گفت : اين از اهم
واجباته .دنيا رو چه ديدي يكهو ديدي زدن ناكارت كردن نبايد تكليف ديگران
معلوم باشه ها عامو . اسمش قاسم بود اما همه بهش مي گفتن عامو .
مي گفتن از بچگي كه پدرش مرده بود رفته بود پي كار و زندگي .
دستهاي زمخت و پينه بسته اش كه به سختي مشت مي شدند
نشون مي داد كه تمام عمرش رو كارگري كرده .
مي گفتن تمام خواهرا و برادراش رو به سرو سامون رسونده اما ....
مي گفت : «ها عامو برا نوشتنش سه شرط لازمه شرط اول اينكه بايد
قلم و كاغذ داشته باشي خو بيا اين قلم و كاغذ شرط دوم اينه بايد نور
بالا بزني خو اينو كه خودت مي فهمي كي مي شه .... »اماهيچ وقت شرط
سومش رو نگفته بود وقتي ازش مي پرسيدن مي گفت : ها عامو به وقتش .
تمام خانواده اش رو تو همون حمله اول از دست داده بود توي آبادان .
يه خط بود و يه عامو . بريده بريده گفت : ها عامو زدن ناكارم كردن .
خمپاره زده بود توي شكمش خون زيادي ازش رفته بود لبخند كمرنگي زد
و به جيبش اشاره كرد توي جيبش تعداد زيادي كاغذ بود وصيتنامه هاي
بچه ها كه نوشته بودند به عامو داده بودن .خون يود كه روي كاغذهاي
سفيد راه افتاده بود توي اون همه وصيت نامه خبري از وصيت نامه عامو نبود .
عامو بريده بريده با صدايي كه به زور بالا مي آمد گفت :« ها عامو سه شرط
لازمه ...» همه زير لب زمزمه كردند كاغذ... خودكار ... نوربالا ... و نگاهش كردند
عامو با نفس آخرش ناليد :«شرط سوم هم اينه كه آدم بايد سواد .... »
صدايش محو شد و ميان گريه هاي خفه شده بقيه گم شد .
وي دستهاي زمخت و كلفتش كاغذ سفيدي مچاله شده بود.
صدايش پژواك شد : ها عامو ...ها عامو...
داستان شماره ۳۹
بچه های روستا تیله بازی می کردند .زنها خمیازه کشان به سمت تخت خواب
هایشان می رفتند و مگس ها امان محله را بریده بودند .با چشمانی نیمه باز
به شنی های سوخته تانک خیره شد . به سربازان عراقی که به استقبالش
می رفتند .پیرمردها کنار خانه های خود نشسته بودند و سیگار می کشیدند.
مردها منتظر بودند .تا آفتاب غروب کند و کار روزانه شان را به پایان ببرند .
دیگر نفس به شش هایش نرسید .فقط سایه ی سربازی را که روی تنش
افتاده بود حس کرد.
داستان شماره ۴۰
همه چیز از روزی شروع شد که تابلو نقاشی رفت روی سینه دیوار.
تابلو تصویر سربازی بود که انگار رو به باد ایستاده و موهایش کش آمده بود.
باد پیچیده بود توی آستین بی دستش تا قامتش شبیه به آن مجسمه
سرباز اشکانی شود که یک دست نداشت.همان سربازی که عکسش
توی کتاب درسی تاریخ بود.هر روز پدرش چند دقیقه روبروی تابلو نقاشی
می ایستاد و آن را برانداز می کرد.اشکان تصویر سرباز را از روی یکی از
عکسهای یادگاری پدرش کشیده بود.پدر گفته بود:"تو جبهه بهش می
گفتن آقا گلاب.همیشه تو جیباش سیب گلاب داشت.
خودش می گفت:«یه روز این دستا درخت سیب می کاشت سیب می چید.
اما حالا مین می کاره.سیم می چینه.مفقود الاثر شد.
وقتی قبرش رو پیدا کردن یه درخت سیب روی قبرش سایه انداخته بود.»
"اشکان پرسیده بود:"دستش چی شده بود؟"پدر گفته بود:"مین دستشو چید."
صبح روز بعد وقتی اشکان از خواب بیدار شد،چشمش افتادبه تابلوی نقاشی
روی دیوار.نقش آقا گلاب دیگر روی تابلو نبود.
ناخودآگاه سرش را چرخاند تا دنبال نقش گمشده بگردد.
متوجه سرباز بی دستی شد که داشت از پنجره مشرف به حیاط، باغچه را
نگاه می کرد.از رختخواب بیرون آمد.پیش رفت و کنار آقا گلاب ایستاد.
آقا گلاب گفت:"هر سيبي واسه خودش قصه ای داره."سپس دستش را،توی
جیب شلوارش کرد و سیبی بیرون آورد.سیب را داد دست اشکان.
اشکان پرسید:"قصه این سیب چیه؟"سرباز گفت:"سیب رو که خوردی
دونه هاشو تو حیاط مدرسه بکار.
"اشکان سیب را برد و توی کوله اش گذاشت.وقتی سرش را برگرداند
نقش آقا گلاب دوباره رفته بود و سرجایش ایستاده بود.
زنگ تفریح به صدا در آمد.
اشکان سیبش را برداشت و به حیاط رفت.سیب را گاز زد و خورد.
دانه هایش را توی باغچه ي بی درخت مدرسه،خاک کرد.
زنگ تفریح بعد توی باغچه مدرسه یک درخت با یک عالمه سیب رسیده
روییده بود.بچه ها دور درخت جمع شدند.از درخت یکی یکی بالا رفتند
و سیب چیدند.
بعضی ها،هم برای خودشان سیب چیده بودند و هم برای دوستانشان
که پای درخت ایستاده بودند.سیبها را خوردند.دانه هایش را در پرت كردند
روي خاک باغچه. چند مدت بعد دیگر به سختی می شد
دیوارهای دور مدرسه را دید.دور تا دور حیاط مدرسه پر شده بود از درختان سیب.
داستان شماره ۴۱
زن گفت : «دوباره که هیچ چی نخوردی .»
مرد سرش را تکان داد و زیر لب گفت : «خوب شاید گرسنه اش نیست.»
زن خورشت را هم زد . بخاری بی رمق از ظرف بلند شد و توی هوا گم شد.
سرد شد از دهن افتاد .
یحیی خندید و روی گونه هایش چالی افتاد که توی ریش انبوهش گم شد.
زن گفت :« فقط می خندی ، نه چیزی می خوری نه حرفی می زنی .»
مرد سفره را جمع کرد . ظرف پر از قیمه را برداشت . رفت سمت آشپزخانه .
خم شد و خورشت را خالي كرد توي سطل زباله .
از صدای بسته شدن در سطل زباله، تیره پشت زن لرزید، به خودش آمد .
زل زده بود به یحیی . دستش را ستون بدنش کرد و به زحمت از روی زمین
بلند شد. لنگ لنگان رفت توی اتاق یحیی. در بهار خواب را باز کرد،
برنج ها را پاشید روی موزائیک ها . کبوتر ها هجوم آوردند.
يواشتر چه خبرتونه شکمو ها !
كمرش را راست كرد و تکیه داد به نرده ها. خانه های فرو رفته توی دود را
نگاه کرد. کبوتر ها از کنار پاهایش رفتند توی اتاق یحیی، دنبال دانه های برنج،
لا به لای پرز های قالی.مرد، قاب عکس خاتم کاری را برداشت و گذاشت روی
تاقچه، بین دو لاله خاموش .
حریر مشکی را کشید روی صورت یحیی که هنوز می خندید .
داستان شماره 42
با امشب می شه نوزده شب.نوزده شبه که دارم تنهایی ستاره ها رو می شمرم و از تو هم که هیچ خبری ندارم.می بینی رضا! ولی امشب یه فرقی با بقیه ی شبا داره...هر چی می شمرم یه ستاره اضافه می اد.انگار یه ستاره به ستاره های آسمون خونه مون اضافه شده.یادته گفتی هر کسی که از روی زمین می ره یه ستاره به آسمون...
نکنه...
این رسمشه رضا؟!!!هر روز هزار بار می میرم و زنده می شم ولی تو یه بار مردی و همیشه زنده ای!
خودت بگو این انصافه؟
صدای گریه های ستاره هر شب مث بارون موشک روی سرم آوار می شه و صبح از بغلش یه عروسک خیس بر می دارم.
تحمل نگاه ساغر خانوم زن برادرت هم از حرف های خاله زنکی همسایه ها هم سخت تره.
لطف های بقال سر کوچه که مدام روغن و برنج و ماکارونی مجانی می فرسه شده قوز بالا قوز.
خسته م...خیلی خسته م رضا...
********
تو که ماه بلند آسمونی منم ستاره می شم پیشت می شینم...
از مدرسه بر می گشت و لالایی مادرش را برای خودش زمزمه می کرد .صدای پچ پچ زن های توی کوچه را می شنیید که می گفتند؛ « بیییچاره دختر...پدرش که شهید شده بود مادرشم که اینجوری...چطور دلش اومد این دخترو تنها بذاره »
_«راسه میگن مادره خودشو... »
_استغفرالله پشت سر مرده شگون نداره حرف بزنی.
قدم های کوچکش را هی تند تر و تندتر بر می داشت و در دلش آرزو می کرد کاش خانه ی مادربزرگ سر کوچه بود.
دخترک تو تاریک روشن سحر عکس مرد را نگاه می کند و لبخند می زند
و می گوید: « یادت می آد تو، توی یه شنود برا من به دنیا اومدی.»
استاد گفت: «فرمانده مون بود تو محاصره گیر افتادیم. عقب نشینی کردیم.
نای راه رفتن نداشتیم. از خستگی داشتیم می مردیم. کشان کشان خودمان
را می بردیم. ولی حسن و معاونش ابوالفضل مجروحها را نوبت به نوبت حمل
می کردند....آخر از همه مونده بودند....»
دخترک دستش را روی عکس می کشد و می گوید:
« ممنون از حضور قشنگت فرمانده»
داستان شماره ۴۴
شب از نيمه گذشته ، خوابم نمي بره. دلم مي خواد با يكي درد و دل كنم.
مي خوام هر چي را كه ديده بودم ، واسه يكي بگم. نشستم روي صندلي ،
خم شدم روي ميز.دست كشيدم روي برگه سفيد كاغذ. توي تاريكي دست
كردم از كشوي ميز كبريت را در آوردم. بوي گوگرد پيچيد توي دماغم.
روي فتيله شمع گرفتم. پت پت كرد و روشن شد.شعله كه جون گرفت،
تو رو ديدم، كه رو بروم نشستي. بايد قول بدي كه حرفای امشب م بين
خودم و خودت بمونه.
مي دونم باورت نمي شه، اما ديدم ش بعد بيست سال .
ديشب سايه ش رو ديوار ديدم. مثل تو كه سايه ايي .
فكر كردم يه غريبه اس ، كه اومده تو خواب من. توي تاريكي
نتونستم بشناسم ش. مي خواستم برگردم، كه صدام كرد:« رويا.»
چرخيدم طرف صدا . گفتم :« من رو صدا كردي؟»
گفت:« مگه غير تو روياي ديگه اي هم اين جا ست ؟»
دور و برم را برانداز كردم ، من بودم و صدايي كه مي شنيدم. نزديكم شد.
باور كردني نبود ، اما ديدم ش. قدش بلند بود، صورتش كشيده و موهايش سياه
و لخت. همون طوري كه مامان تعريف مي كرد. مي لرزيدم، اومد جلو
دست هاش رو روي شونه هام گذاشت ،ديگه نمي لرزيدم. گريه مي كردم.
حالا چرا تو داري مي لرزي؟ گريه نكن سايه كه گريه نمي كنه.
دست ش را گذاشت زير چانه ام ، سرم را بلندكرد، با دست ش خيسي صورتم
را پاك كرد. باورت مي شه ، من رو بوسيد. سفت بغل ش كردم ، بوسيدم ش.
گفتم :« دوستت دارم خيلي...»
باور مي كني ، تمام ديشب را با او بودم. سرم را گذاشتم روي زانوش.
موهام رو نوازش مي كرد منم واسه ش حرف مي زدم.
گفتم :« خيلي بي معرفتي ، چرا صبر نكردي تا من بيام؟ وقتي رفتي مامان
دست كشيد روي شكم برآمده اش. من گرمي دستش را حس مي كردم.
گفت كوچولوي من بابا رفت. بزرگ كه شدم به مامان گفتم بابا واسه چي رفت؟
گفت: رفت بجنگه، با دشمنا.»
او فقط نگاهم مي كرد، نگاهش رو كجا ديده بودم ، يادم نمي اومد.
گرگ و ميش بود هوا، از كنارم بلند شد.
گفت :« رويا بايد برم.»
گفتم:« ديگه كجا؟ مگه جنگ تموم نشده؟ بازم بايد تنها بمونم؟من كه هنوز
حرفام تموم نشده.»
راه افتاد. دنبالش راه افتادم. از من دور مي شد.بهش نمي رسيدم.
داد زد :« ديگه نيا، خسته مي شي! »
چشمام رو بستم، نمي خواستم رفتن ش را ببينم.
گفتم: «كي برمي گردي؟»
خيلي دور شده بود، اين را از صداش فهميدم.
گفت :« من همين جام...»
چشم هايم را باز كردم، صورتم خيس عرق بود، باور كن ديدم ش، تصوير پدر روي
طاقچه و نگاهي كه فراموشش كرده بودم.
داستان شماره ۴۵
هر کس نیمچه سواد خواندن و صدایی خوش داشت، دعا را می خواند.
شبهای جمعه، جمع میشدیم داخل سنگر. معمولاً دونفری می خواندند
نوبت جعفربود یکی همراهي اش مي كرد همخوانش بود.
ساعت نه شب بچه ها پتوی جلوی در سنگر را بالا گرفتند و به داخل آمدند.
جعفر پشت به در سنگر و رو به قبله نشسته بود. زمزمه میکرد. رضا هم آمد.
آستین ش را بالا زده و آب موهای دستش را روی پوست سفیدش خوابانده بود.
بالای سر جعفر ایستاد. دست کشید و آب دستش را چکاند روی سر جعفر.
جعفر نگاهش کرد. رضا گفت: «آب وضوی شب جمعه، رو سر هر که
چکیده س پسر دار شدهِ . خاصه این وضو که برا دعای کمیله.»
«هر سه دخترمو نمی دم یه دونه پسر بي ريخت تو رو بگيرم.
رضا با دستهای خیس، عکسی را از جیب پیراهنش بیرون آورد
و داد دست جعفر.
«کجاش بیریختس؟ مملکت سرباز می خواد، چرا بخیلی؟»
جعفر لبخند زد. رضا گفت: «خوشکلهِ!نه»
عکس دست به دست چرخید و یکی گفت: «به باباش کشیدس! نه؟»
صدای خنده در سنگر پیچید. رضا عکس را قاپید و در جیب لباسش گذاشت.
جعفر بسم الله گفت. رضا کنارش نشست. فانوسها را خاموش کردند.
صدای جعفر بلند شد. قسمتی از دعا را خواند. نوبت رضا بود که مصیبت بخواند.
صدایش بلندتر و صاف تر در سنگر پیچید.
«یا امام زمان، ما اومدیم این جااااا لای این پیزوراااااا دنبال تو می گردیم.»
چیزی داخل سینه ام گرد شد. قلمبه شد و داشت می آمد بالا که مثل قهقه
بترکد.
نفسم را حبس کردم و لبهام را به هم فشردم.
جمله ی دوم را که گفت، بلند شدم و از سنگر زدم بیرون.
دویدم دورتر و خنده ام را رها کردم. بلند می خندیم که دیدم
دیگران هم یکی یکی از سنگر بیرون آمدند.
چهره هاشان از فشار خنده کبود بود.
همه آمده بودند. جعفر هم آمد. می خندید.
گفت: «باید برا خودش فقط بخونه. همچین هم زده زیر آواز که نگو.»
گلوله ای توپی هوا را شکافت و صدای انفجارش همه ی نگاهها را برگرداند.
از سنگر فقط مشتی سنگ و خاک برجای مانده بود
که دود و غبار از آن بالا می رفت.
داستان شماره 46
شانههايشان خورد به هم، يك روز توي اتوبوس، شايد هم پياده رو،
يك روز شلوغ
كه همه خسته بودند و اگر تند ميزدند به هم ميگفتند: «كوري مگر؟»
گفتند به هم: «ببخشيد.» و لبخند زدند.
شانههايشان رسيد به هم يك روز، يك روز شلوغ كه قرار گذاشته بودند
با دوستان و آشنايان و گفتهبودند به همه:
معاشران گره از زلف يار باز كنيد شبي خوش است بدين وصلتش دراز كنيد
و شانههايشان چسبيد به هم يك شب، شب خلوت كه قسم دادند
سپيده را و گفتند طلوع نكن كه شب بماند همچنان و قول دادند به هم
كه شانههايشان بمانند نزديك هم براي هميشه. روزها و روزها و شبها
و شبها اگر خسته شدند و يك وقت، تكيه دهند به شانههاي آن يكي.
شانههايشان اما دور شدند ناگهان از هم، يك روز، يك روز شلوغ كه شهر
به هم ريخت، آتش گرفت، خانهها سوخت، خراب شد.
شانههاي خيليها زخمي شد. خون آمد، گم شد و شانههاي خيلي ها
نگين شد.شانههاي يكي شان خاكي شد. افتاد روي خاك يك روز،
يك روز شلوغ وسط آدمهاي خاكي ديگر، كنار گونيهاي كنفي پر
از ماسه و شن.
شانههاي آن ديگري لرزيد از وحشت تنهايي، وسط شلوغي يك ساختمان
سفيدبا آدمهاي سفيد پوش، سبزپوش، پشت در اتاق شيشهاي كه دايرهاي
قرمز با خط وسط داشت.
شانههاي مرد پايين آمد، پايين آمد و تكيه داد به پشتي صندلي با چرخهاي بزرگ.
و شانههاي زن خم شد_ يك روز خلوت كه هيچ كس جز او نبود_ خم شد
و خم شد تا رسيد به كنار شانههاي مرد كه زخمي بود هنوز، در گوشش گفت:
«شانههايمان ميتوانند بمانند همچنان كنار هم»، و شايد دلش نيامد
بگويد: ديگر نميتوانند برخورد كنند به هم_ شانههايشان_ وقتي ميروند
در اتوبوس يا ميدوند در پيادهرو.
داستان شماره ۴۷
قاب عکس خاتم روی میز آرایش تصویر دختری را در کنار مردی که کفش
واکس خورده ی پای چپش روی جای ویلچر برق میزند نشان میدهد.
وقتی قطره اشکم روی لبان باز دختر می افتد می بینم مدت هاست
حتی گریه نکرده ام.او عزیزترین همکار من بود. وقتی وارد اتاق می شد
چرخهای ویلچرش روی برآمدگی جلو درمکث میکرد.دستش را روی
لاستیکها می چرخاند و با صدای بلند سلام می دادقلبم تپش نامنظمی
و می گرفت. فکر می کردم همه منتظر ورود اویند.
با نگاه رد چرخها را دنبال می کنند تا او کنار میز من برسد. نگاهم از روی
خط اتوی آستینش سرمی خورد و به پایش می رسید. بدون اینکه سرش
را بالا بگیرد می پرسید: حالتون خوبه خانم احمدی؟
_ ممنونم
صدایم می لرزید و حس می کردم طنین صدای او تمام اتاق را زیر نفوذ
خود گرفته.
ریشهای بلند و نامرتب داشت. دکمه یقه پیراهنش را می بست و
من هیچ وقت نتوانستم رنگ چشمهایش را بفهمم. فکر میکردم حرفهای
عاشقانه بلد نیست و تام حرفهای تنهایی او بوی جنگ و جبهه می دهد.
اما روزی که با کلماتی زیبا از من خواستگاری کرد فهمیدم تصور من
از او دریافتی ناقص و مبهم است.
_ریه ی من آسیب دیده. سرفه های گاه و بیگاهم شاید آزارت بدهد
و خسته ات کند.مجال ادامه ی حرف به او ندادم. چشمانم را بستم و
نفس عمیقی کشیدم.
دلم می خواست دور خود بچرخم و تمام ترانه های عاشقانه را بخوانم.
اما فقط گفتم:« اینا مهم نیست. از کنار هم بودن باید لذت ببریم.»
سکوت خانه را صدای سرفه های او برهم می زند و من در تخت خوابی
که به اندازه ی غیر قابل تصوری بزرگ به نظر می رسد پشت به او به
خستگی خودم فکر میکنم.
نفسهای عمیق او حضور کم رنگش را به یادم می آورد.
مردی که از او فقط نگاههای سنگین و سرفه های بلند به جا مانده.
ترس از ریه های آسیب دیده اش پنجره را همیشه بسته نگاه میدارد.
خانه بوی دارو می دهد. لباسهایش را از جلوی چشم برداشته ام و در کمد
پنهان کرده ام به کفش پای چپش دیگر نیازی نیست. مدتهاست او با لباس
گشاد سفیدی که گُرگرفتگیهای درونش را التیام می بخشد آرام
دراز می کشد و فقط نگاهم می کند.
هر روز ریشهای تنکش را مرتب می کنم
و موهای باقی مانده روی سرش را بادست خیس می خواباندم
نفسهای بلند و کشدار او در گوشم می نشیند. می بینم ناخودآگاه من نیز
با او بلند نفس می کشم. او قسمتی از رؤیاهای به تحقق رسیده من بود.
مجال ما برای یک زندگی عادی بسیار کم بود.
زودتر از آنکه بشود فکرش را کرد، او از پا افتاد
و خنده هامان میان عکسها باقی ماند.
امروز کنار گذشتن از جویی بزرگ برای شنیدن صدای آب ایستادم.
با فوت کردن به قاصدکی نیت کردم و در کف زلال آب در میان سنگ ریزه ها
به دنبال تکهای از عکسهای پاره شده ی عروسي مان بر گشتم.
تمام راه تا خانه را دویدم.
بالای سر او در کنار چشمان به سقف خیره شده ا ش تسبیح یشمی
رنگش را برداشتم. با صدای بلند ذکر گفتم و برای شکستن سکوت خانه
گریه کردم.
داستان شماره ۴۸
اولی گفت:«نمی خوام اینجا باشم......»
دومی گفت:«می بینی چه جور وسیله شدیم؟ می خواستم مث این ۱۵
سال تو همون بیابون باشم. کاشکی یه چیزی ازم می موند. اگه آقام بفهمه
که اینجام ،كفري مي شه و می یاد من رو می بره و راست بهشت معصومه
می خوابونه...»
سومی گفت:« بازم اومدند.......»
هر سه به دختر و پسری نگاه کردند که کنار قبر آنها ایستادند.
دختر گفت:«بگو به حرمت این مفقودالاثرا فقط مال منی...»
پسر به قرار بعدی اش در چند قدمی آنجا پشت سلف دانشگاه فکر کرد و
گفت :«فقط مال توام...»
داستان شماره ۴۹
خیلی وقت بود که تو نخ امضاهایش بود . هربار یک امضا و هر دفعه یک دستخط. جالب اینجاست که زیر هر همه امضاها فقط یک نام نوشته میشد . روز قبل از اردو رضایت نامه اش را نگاه کرد . باز هم یه دستخط و امضای دیگر ...این بار کودکانه و باز هم به نام پدرش . به روی خودش نیاورد .
فردای آن روز همه با ساک و وسایل اردو توی حیاط مدرسه منتظر بودند. صدایش
کرد : مریم تو نمی تونی بیائی اردو .
دخترک با چشمانی متعجب جواب داد : اجازه خانوم...چرا ؟
: چون رضایت نامه رو خودت امضا کردی . اینبار از اردو محروم میشی تا بار دیگه بدی
خود پدرت امضا کنه .
دختر ساک به دست از حیاط مدرسه بیرون رفت .
توی سالن مدرسه غلغله بود . همه اولیا برای تحویل گرفتن کارنامه هاآمده بودند .
مرد جلوآمد : کارنامه دخترمو می خوام . مریم...
لیست را جلوی مرد گذاشت : امضا کنید .
سرش را بلند کرد تا پدر مریم را برای اولین بار ببیند .
چشمهایش خیره شد و زبان در کامش خشکید . پسر کوچکی روی کاغذ خم شد و
امضای کودکانه ای پای برگه زد .
مرد با پسر بچه دور میشدند .
آستینهای خالی مرد توی جیب کتش جا خوش کرده بود .
داستان شماره ۵۰
جنازه حمید کنار جنازه دو عراقی افتاده بود . توی صورتش تنها لب ها سالم مانده
بود که آن هم حالت خنده داشت یا او این طور حس می کرد . ماده لزج و سفیدی با
رگه های سرخ از جمجمه له شده اش بیرون زده بود. دلش آشوب شد . آن قدر
استفراغ کرد که دیگر چیزی توی معده اش نماند. صدای توپ و خمپاره منطقه را پر
کرده بود . دشت پر از جنازه بود . نیروها ی خودی جلو می رفتند . همان موقع که خبر
عملیات را شنید خواست مرخصی بگیرد و برگردد به بهانه مادرش، به بهانه نامزدش
اما فرمانده اجازه نداد. حمید می خندید و دستش می انداخت. حمید داوطلب
بود .برای هر کاری داوطلب می شد . حتی برای سخت ترین کارها . نگاهش به
عکس نوزاد چهار ماهه حمید افتاد که از جیبش بیرون افتاده بود. او هم داشت می
خندید . چفیه اش را روی صورت حمید انداخت . عکس را پشت و رو کرد . نم
چشمش را با آستین خشک کرد . اسلحه ای برداشت. نوک اسلحه راطرف پایش
گرفت ، چشم هایش را بست وشلیک کرد .
داستان شماره ۵۱
د ر زدن.رعنا به چشماي خمار دختر 5 ساله ش نگاه كرد،چقدر شبيه رضا بود.انگاري هيچ
كس صداي در رو نشنيد جز رعنا!بلند شد و به طرف در رفت.
در رو كه باز كرد، يه دفه پاهاش شل شد:تموم گذشته جلو چشمش رژه رفت؛
عشقش به رضا، ازدواج با برادر رضا،علي، احساس بدش به علي! بعد شهادت علي تو
جبهه همرزماش مي گفتن ديدن كه خمپاره صاف خورده بهش ،اما جسدش پيدا نشد.
تو مجلس ختم علي فهميد كه حامله س.به دنيا اومدن پسر علي.سال بعد ، ازدواجش با
رضا و عشق و عشق.فكر مي كرد ... چي فكر مي كرد؟؟ حالا ديگه به هيچي فكر نمي كرد!
چقدر پير شده بود!روي زمين 2 زانو نشست و ناليد:علي!علي برگشته.
.....وقتي خودش رو پيدا كرد كه چمدون به دست داشت شبونه مي رفت طرف ايستگاه قطار:
- يه بليط مي خوام آقا!
- به مقصد كجا خانوم؟
- نمي دونم! هرجا كه بشه!
ساک ها روی هم انباشته بود.قبل از هر عملیات ساک ها با مهربانی در گوشه ای
در کنار هم و روی هم تلمبار می شدند.حال عملیات تمام شده و ساک ها با
خوشحالی منتظرند تا صاحبانشان بیایند و آنها را بردارند.
بچه ها برمی گردند و ساکهایشان را برمی دارند اما چند ساک هم آنجا به انتظار می
می مانند.
بچه های ساک به دست آنها را نگاه می کنند و زار زار گریه می کنند.
ساک ها با این گریه ها آشنا هستند،می دانند که انتظارشان بیهو ده است.
دا ستان شماره۵۳
بابا آمد .
بابا در باران آمد .
بابا با تابوت در باران آمد .
داستان شماره۵۴
فقط دستهايش حركت مي كند.آن هم نامنظم و ضعيف. آنقدر كه قادر به نگهداري يك
قاشق هم نيست،كنترل تخت روي سينه اش قرار دارد،روي يكي از دكمه ها با انگشت شست چند بار نشانه مي رود .تا اينكه بر اثر برخورد شست با دكمه ،تخت به
آرامي حركت مي كند و او به حالت نشسته در مي آيد.
پنج مرد توي قاب رو ي ديوار مقابل با لباس هاي خاكستري ،چفيه اي دور گردن و
چكمه هاي سياه به او لبخند مي زنند. تمامي ساختمان راه آهن از پشت سرشان
پيداست.نگاه دومين مرد سمت راست را دنبال مي كند.زني از بين جمعيتي كه
جلوي ساختمان راه آهن اجتماع كرده اند را مي بيند .با بچه اي در بغل زن دست تکان می دهد . قطار سوت می کشد .زن اشک می ریزد . او دست تکان می دهد. عملیات خیبر ف شبی روشن از منورهای عراقی ، صدای شلیک گلوله ، انفجار خمپاره ، الله اکبر رزمندگان ، ناله و نجوای مجروحین ، بوی باروت سوخته ،بوی خون دکمه دیگری را می فشارد . حالا زاویه نگاهش فقط سقف است ادرار قطره قطره توی کیسه پایین تخت جمع می شود چشمهایش را می بندد . بارانی از ترکش و خمپاره بر سر و گردن و بازوهایش فرود می آید.
یا مهدی (عج) هم سنگرهایش را می شنود . طعم خون را توی دهانش مزمزه می
کند . دوم بهمن ماه اهواز هواپیمای 330 ،برانکارد ، فرودگاه مشهد ، بیمارستان امدادی ، صدمه نخاع بر اثر اصابت ترکش بین مهره 5و6 گردن و 11 ماه متوالی تحت
درمان روی تخت آسایشگاه جانبازان قسمت بالای تخت بر اثر فشار دکمه حرکت می کند و زیر سرش آهسته بلند می شود. خودش را می بیند که بین برادرش مجتبی و محمد حسین ایستاده است . علی رضا محمدی و کاظم غلامی رو به دوربین می خندد فقط کاظم گاه گداری به دیدنش می آید.هر وقت می آید ، مجتبی ،علی رضا و غلام رضا را هم صدا می زند تا
با هم از شب های عملیات از بچه های جبهه و از خاطرات ماندگار هشت سال دفاع مقدس.
به آستین خالی آویزان از شانه چپش، نگاه کرد. وقتی دستش قطع شد،
عکس زینب بین انگشتان بلند و لاغرش بود. سربازجوانی که کنارش نشسته
بود، چرت میزد.زیر لب گفت: «این خیال راحت را از کجا آورده؟ خوش به حالت.»
سرباز چشمهاش را آرام باز کرد و زل زد توی سیاهی چشم مرد میانسال.
ــ «از آنجا که ساعتی پیش از سر مزار برادر تازه دامادم آمدم.»
مرد سرش را انداخت پایین.به پوتین های خاکی و پوسیده خودش نگاه کرد.
نگاهش لیزخورد روی پوتینهای نو و براق سرباز.
ــ «خیال کردم خوابی...»
ــ« چهار روز و شب است که خواب به چشمم نیامده.»
ــ« از جنگ می ترسی ؟منم بار اول همینطور بودم. وقتی زور نامردی دشمن دستم
را برد،ترسم ریخت.»
ــ «وقتی به عروس برادرم قول دادم، ترسم ریخت.»
ــ« لابد قول انتقام؟»
سرباز رویش را برگرداند.چشمهاش رفت روی هم. مرد از شیشه لکه دار اتوبوس
فرسوده، زل زد به آسمان صاف. صدای شغالها از پرده گوشش تا توی مغزش را
لرزاند. با دستی که داشت سرباز را تکان داد.
ــ «اونجا رو نگا؟ انگار یه خبرا یی یه!»
با سر انگشت اشاره بیخ دیوار کاهگلی را نشان داد که چند سگ افتاده بودند
کنارهم. انگار مرده بودند.شغالها آرام آرام نزدیک شان می شدند.
ــ« اونا فقط چند تا سگ مرده ان. نمی خوای بگی که ازشون میترسی؟»
در این فاصله اتوبوس وارد روستا شده بود.کمک راننده داد زد: «بی مروتا اینجارو با
خاک یکی کردن.»
بعد از زور حیرت،آن دستش که دستمال یزدی پیچیده بود دورش را، گذاشت روی
سرش. راننده کوبید روی ترمز. همه پیاده شدند.کسی جرات تکان خوردن نداشت.
انگار ده بی آب و علف توی مه فرو رفته بود.ب وی بادام تلخ که خورد زیر دماغ
راننده،سرفه اش گرفت.نشست روی زمین. چند بار زد توی سرش.
ــ «من مادر مرده پنج تا بچه قد و نیم قد دارم...»
همه به سرفه افتادند. سرباز جوان،از زور سرفه کبود شد. دستهای مرد عجیب
می خارید.
کسی از میان جمعیت با صدای خش دار داد زد:« چفیه ها تونو بگیرید جلوی
دهنتون...»
مرد،آرام گفت:«دیگه دیره...»
سرفه کنان دوید سمت خانه هایی که نزدیک بود. در آهنی را که باز کرد،با صدای جیغ
کوبه زنگ زده، ته دل مرد خالی شد. زن جوانی،دمر افتاده بود. دستهاش توی
تنور،کنار نانها میسوخت. دخترک، عروسک دست دوزش را گرفته بود توی بغلش. انگار
خوابش برده بود. تن مرد می سوخت و این را از دانه های قرمز روی دستش
می فهمید. افتاد روی زمین.
به زینب قول خرماهای جنوب را داده بود،که از نخل ها آویزان می شدند.نگاهش دوید
سمت سر نخلها که دیگرخرمایی ازشان آویزان نبود .
داستان شماره ۵۶
با بیل سر زمین کار کرد. با تیشه اش علفهای هرز را کند. با همسالان شوخی کرد.
کلاغها را با سنگ پراند. حتی دمپائی اش را هم اشتباه پا کرد. چون نوجوان شد,
بیش از هر نوجوانی میدید. به شهر هم رفت. حتما سینما را هم دید. درس خواند. از
شغل انبیا ارتزاق حلال کرد. از نردبان زندگی بشری, تا حد رخصت الهی بالا رفت.
قدیس نبود, جوان شد. در همان جوانی هم ماند.
عمویم فقط روزها که سر به آغل داریم گم میشود. ولی شبها باز میگردد. پس از 20
سال, هنوز هم مادربزرگم خوابش را می بیند. باید هم ببیند. ولی ای کاش میشد که
دیگر نبیند. مثل کبوتری که گلویش را بریده اند ولی هنوز خلاص نشده. نفسش بند
می آید. نمیداند کجا را نگاه کند. به که بگوید. کجا برود. دیروز که فکر کردم, من هم
ندانستم. از پاره تن 23 ساله اش هیچ ندارد. پلاک, قبر, یادگار و نه حتی خبری.
خبری بهبود بخشنده, یا حتی خلاص کننده. عجب دو راهی عذاب آوریست. همه
دوراهی ها به این اندازه بی رحمند؟ می نویسند, روح به محل دفن جسم خود
وابستگی داشته و سالها گردش می چرخد. فیروز از ابتدائی ترین حقوق دنیوی دنیای
نیستان هم محروم است. گرچه نیست مائیم و او به هست پیوسته. نامش در
لیست اسرا و هیچ مکتوب دیگری نبود. پدرم هم دیگر به درهای بسته نمی زند. به
گمانم خسته شده. گویا فقط خانواده اش او را می شناسند و بس. ولی هنوز هم اثر
دارد. در جان و روح زندگی خانواده اش. خیلی وقتها دلتنگ اش میشوم. حتی بیش
از پدر و مادرش
داستان شماره ۵۷
آن روز استاد در مورد تمهایِ اصلیِ سلاخ خانه شماره 5 اثر ونه گات صحبت می
کرد: "ونه گات نگاهی متفاوت وانتقادی به موضوع (صدای سرفه) دارد، آثار مخرب
(صدای سرفه) را بررسی (صدای سرفه)… " سرفه های احمد، طبقِ معمول، سخنان
استاد را ناقص و ناتمام گذاشت. نگاهم را، با نگاهِ کلاس و استاد، به سمت احمد
برگرداندم. از میانِ موهایِ سپیدِ سر و صورت، یک جفت چشمِ سرخ و گونه هایِ کبود
دیده می شدند. با صدایِ نسبتاً بلند و کمی عصبانی، استاد از احمد خواست بیرون
برود و آبی به سر و صورت خود بزند. احمد، هر چند از روی بی میلی، به حرفِ استاد
گوش داد و با گامهایی سنگین از کلاس خارج شد. درست در این هنگام یکی از
دانشجویان به زمزمه گفت: "نمی تونه نبایس ادامه بده، با سهمیه که نمی شه درس
خوند." برایِ مدتی سکوت کلاس را فرا گرفت تا اینکه احمد به کلاس برگشت. هنوز
ننشته بود که دوباره سرفه هایش شروع شدند. زودتر از جلسات قبلی ، استاد جمع
بندیِ مختصری از سخنانِ خود کرد و دانشجویان از رویِ عجله به بیان نظرات خود
پرداختند. احمد آخرین دانشجویی بود که می خواست صحبت کند اما نصفِ
دانشجویان کلاس از روی صندلی هایشان برخاسته بودند و استاد آماده می شد تا از
کلاس خارج شود. احمد از اینکه بعد از سالها سلاخی شدن در میدانِ واقعی اکنون
به اندازه یک روایتِِ جنگی مورد توجه قرار نمی گرفت خیلی ناراحت شد. تا کتابهایم
را جمع کردم کلاس خالی شده بود. رمان سلاخ خانۀ شماره 5 روی میز احمد بود.
کتاب را برداشتم و به سرعت به طبقه پایین دویدم. هر چه گشتم احمد را نیافتم، بعد
از آن روز احمد هیچوقت به کلاس برنگشت و استاد چندین رمان و داستان مرتبط با
جنگ را تدریس کرد و دانشجویان با اشتیاق فراوان، بدون آنکه مزاحمی در کلاس
باشد، به استاد گوش می دادند.
داستان شماره ۵۸
پس نتیجه می گیریم علم از ثروت بهتر و با ارزش تر است ...
این آخرین جمله ی نوشته ی آخرین دانش آموزی بود که این هفته انشای خود را برای
بچه ها می خواند ، همه برایش کف زدند و بعد آقای حاتمی معلم خوش قلب ولی
سخت گیر کلاس 106 با صدای بلند طوری که همه بچه ها بشنوند گفت :« هفته
دیگه به جای انشاء باید خاطره بنویسین موضوع هم وقفه ...»
-« وقف ؟»
-« آره می دونین که وقف یعنی دادن مقداری از دارایی خود به دیگران برای مصارف
عمومی مثل بیمارستان ، مسجد . »
می شد از چهره های بچه ها فهمید که هنوز متوجه منظور معلم نشده اند به خاطر
همین آقای حاتمی ادامه داد :« وقف مثل صدقه نوعی کمک کردن به دیگران حساب
می شه اگه نتونستین در مورد وقف بنویسین می تونید در مورد صدقه بنویسین، ولی
چون هفته دیگه قراره تو اداره مسابقه خاطره نویسی در مورد وقف برگزار شه خاطره
های خوب رو هم تو مسابقه شرکت می دیم هم یه نمره خوب می گیره ...»
زنگ خورد و بچه ها راه افتادند ، سعید با خودش گفت : چند هفته ست که اسم منو
صدا نزده حتما هفته دیگه نوبت منه که انشاء بخونم ، باید یه چیز خیلی خوب
بنویسم ولی هر چه فکر کرد چیزی درباره ی وقف به ذهنش نرسید تصمیم گرفت
شب از مادرش بپرسد و بنویسد .
مادرش گفت : «وقف کار آدمایی که از عهده زندگی خودشون بر اومدن و با بقیه
پولشون برای مردم خونه می سازن و بیمارستان و مسجد و مدرسه کمک می کنن »
ولی پدربزرگ گفت :« بعضی از آدما اینقدر بخشنده و مهربونن که حاضرن از رفاه
خودشون کم کنن و سرمایه خودشون را به دیگران بدن . »
سعید نفهمید کدام تعریف درست است و یک لحظه فکر کرد که اگر پدرش بود حتما
حرف هایش چاره ساز بود . یک هفته فکر کرد ولی هر چه می نوشت خوب نمی شد
شب آخر با خود گفت : «اینجوری نمیشه باید حتما یه چیزی بنویسم حتی اگه دروغ
باشه.»
و خاطره ای نوشت و خوابش برد . شب مثل خیلی از شب ها پدرش را دید که مثل
همیشه با لباس خاکی و پیشانی سرخ در باغی زیبا و سرسبز نشسته بود و داشت
به آسمان نگاه می کرد . لبخند زد و گفت :« سلام ، چطوری جوان ، هوای مامانت
رو که داری ؟ »
قبل از اینکه سعید جواب بدهد پدرش گفت : «یه چیزی بگم که یادت بمونه صدقه
دادن و وقف کردن همیشه مادی نیست ... »
سعید از خواب بیدار شد . هر چه فکر کرد نتوانست معنی حرف پدر را بفهمد از اینکه
بقیه حرف پدر را نشنیده بود ناراحت بود داشت به حرف پدر فکر می کرد که خوابش
برد . فردا صبح اولین کسی که آقای حاتمی برای خواندن انشاء صدا کرد سعید بود .
سعید دفترش را برداشت و پایین کلاس رفت وقتی دفترش را روبروی خودش گرفت
جرقه ای در ذهنش زده شد که باعث شد دیگر به دفترش نگاه نکند و با صدای بلند
گفت :« وقف هر چند امروز بیشتر به اختصاص دادن اماکن شخصی به مصارف
عمومی
گفته می شودولی خاطره ای من این گونه نیست وقفی که من می خواهم از آن
حرف بزنم گذشتن و از بزرگترین و با ارزش ترین دارایی هر آدم یعنی جان اوست
شخصیت اصلی این خاطره پدرم است ... آری پدرم ...»
و بغضش ترکید و سکوت کلاس را به هم زد چشم های آقای حاتمی خیس شده بود
با صدای بلند گفت : «کف بزنید ... سعید رحمانی ... 20»
داستان شماره ۵۹
یکهو که خمپاره افتاد روی دوش ِ سنگر، همهمان مردیم. من بودم و آن که یک پای
لنگ داشت و آن یکی که پسرکی شانزده هفده ساله بود و هی زیرِ لب، جوشن را
پراکندهخوانی میکرد. من درست دم ِ در وایستاده بودم و داشتم میگفتم: «عجب
روزِ آرومیه». هنوز نگفته بودم. اما اگر میگفتم پسرک که داشت توی وسایلاش دنبال
ِ چیزی میگشت - حتمن مثل همیشه عقب ِ کاغذپارههایش آمده بود - میخواست
در جواب من بگوید: «روز ِ آروم ترس داره». اما او هم وقت نکرد حرفاش را بزند. فقط
مرد ِ لنگ بود که حرف در دهاناش جا نمانده بود. همان جور که سوراخ ِ جوراباش را
میگرفت، به من یا شاید هم به پسرک گفته بود: «میگم کی میدونه، شایدم
همین روزا عملیات باشه. من یه چیزایی شنیدم. میدونی، هر وقتی که جورابام
سوراخ بشه، یه خبری هست. خرافاتی نیستمها، اما یه خبرایی هست.» تا پسرک
به «یا معین...» برسد، همه چی شلوغ شده بود. «من لا معین له» را از زیر ِ لب ِ
پسرک گم کردم و بعد، سر و صدا و یک هواپیما از جلو ِ چشمام آمد و آمد و در خط ِ
حرکتاش تا ما، یکی دو ستون ِ خاک و غبار و آتش رفت روی هوا. من که دم ِ در ِ
سنگر بودم، خودم را پرت کردم بیرون و بعد سنگر روی خودش رُمبید. همهمان مرده
بودیم. پسرک و مرد ِ لنگ توی انفجار؛ من هم لابد از ترس.
داستان شماره ۶۰
می روم بالا، دور می زنم و می آیم پایین!
می روم بالا، دور می زنم و می آیم پایین!
آرپیچی!
ساکن می مانم و در حرارت می سوزم.
